Mi tru, bøn og von.

Eg vart opplærd til å påkalle Kristus som min frelsar og Herre og be han frelse mine næraste og be for folket og landet og be Fadervår. Når eg var ni år forstod eg at frelsa var det motsette av å verte dåra og forførd slik som ved syndefallet, så eg byrja å be han frelse oss frå det som første prioritet, be han frelse kvinna frå det og be han gi meg ei frelst kvinne til kjæraste og kone som andre prioritet. Når eg bad slik, merka eg at Jesus meg nær, som ein skugge ved mi høgre hand, slik vart eg kjend med han som min beste ven. Sidan har han ikkje forlete meg. Han var livet som var planta i meg ved Guds Ord og det skulle vekse.

Når eg sidan vart forelska i ei jente, var den laglege tida for meg å vedkjenne Jesu namn, det høvde med trua og kjærleiken som Gud hadde gitt meg i hjertet, kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud var født i meg ved den Heilage Ande, så for meg gjaldt det kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Når eg gjekk på gymnaset oppdaga eg at det høvde med Paulus si lære og lovnaden om at vi ved trua skulle få komme inn til Guds kvile (Heb.3-4). I følgje Paulus er Kristus hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Paulus grunngav det både utifrå skapingshistoria og evangeliet.

Eg byrja å gå i den Frie Evangeliske Forsamling og fekk oppleve at Jesus talt til meg, både gjennom tala og gjennom tyding av tungetale, det var litt raft og storarta for meg å få oppleve at hans om eg vart kjend med som min beste ven, når eg var ein liten gutunge, sat ved Faderens høgre hand og talte til meg frå himmelen. Han sa til meg at hans frelseverk er fullført og fullkome, så det var berre for meg å tru på det og ta imot i tru. Vi får kvile på grunnlag av Jesu fullførde frelseverk, vi skal feste blikket på han som er Guds Ord og trua sin opphavsmann og fullendar og snakke med han (Heb.12,1…). Slik har han fortsett med å tale til meg sidan også.

Jesus sa eg skulle komme til han med mi sak, overgi meg 100% til han og la han han ta seg av denne saka for meg altså. Han sa eg skulle sjå at han har sett fram for meg ei open dør som ingen kan lukke og invitert meg (Op.3,7-8). Hans frelseverk er fullført og fullkome, så ingen kan lukke den døra for meg. Han har betalt prisen for oss med sitt eige blod, det er billetten til himmelen, også når han kjem for å hente si blodkjøpte brud.  

Jesus sa til oss at det er berre ein måte folk kan verte frelste på og det er ved at hans namn vert løfta opp. Det er ein god grunn til at eg byrjar med å skrive om mi tru, bøn og von til han. Farisearane og dei skriftlærde lessa tunge byrder på folket, men Jesus gav dei kvile.

Matt.11,25 På den tid tok Jesus til ords og sa: «Eg lovar deg, Far, Herre over himmel og jord, fordi du har løynt dette for vise og vituge, men openberra det for umyndige. 26 Ja, Far, for dette var din gode vilje. 27 Alt har Far min overgjeve til meg. Ingen kjenner Sonen utan Faderen, og ingen kjenner Faderen utan Sonen og den som Sonen vil openberra det for.

28 Kom til meg, alle de som slit og har tungt å bera; eg vil gje dykk kvile! 29 Ta mitt åk på dykk og lær av meg, for eg er mild og mjuk i hjarta; så skal de finna kvile for sjelene dykkar. 30 For mitt åk er godt, og mi bør er lett.»

Her talar Jesus til oss om openberring og den openberringa er viktig for oss. Gud openberrar si frelse for oss i Kristus, ved sitt Ord og sin Ande, så den openberringa er viktig for oss, den er frigjerande og den gir oss visdom frå himmelen, den gjer alt mykje enklare for oss.

Når eg skriv om filosofihistoria vil de sjå at det er mange som har streva med å erkjenne kva som er sant og rett og så har dei trekt sine konklusjonar. Like vel han der vere fleire måtar å forstå det på. Eg trur på Faderen og Sonen, ser og opplever Guds rike og vil og kan forstå filosofihistoria utifrå det utgangspunktet. Poenget mitt er ikkje å lære folk å streve, men å vise at vi har løysinga, som gjer alt mykje enklare, så dei slepp å streve.

Det er ein åndskamp, då skal vi først og fremst vere defensive, kle oss i Guds fulle rustning, så skal vi også verte i stand til å gå meir offensivt til verks.

Forstå «romantikken» i det Nye Testamentet.

Synda skilde menneska frå Gud, slik var det vondes problem. Menneska fekk eit klagemål mot seg og det var fundamentalt, ormens klagemål mot mennesket. Og det ramma den ulærde underklassa hardast, det vart brukt som argument for å halde den nede. Det ser vi ved byrjinga av liberalismen, det vart påstått at dersom underklassa fekk betre råd, ville det berre føre til større auke i folketale, som så ville ete opp verdiane og så vart det endå fleire som levde i fattigdom. Men desse liberalistane fornekta trua på Kristus.

Joh.3,16 For så elska Gud verda at han gav Son sin, den einborne, så kvar den som trur på han, ikkje skal gå fortapt, men ha evig liv. 17 Gud sende ikkje Son sin til verda for at han skulle døma verda, men for at verda skulle verta frelst ved han. 18 Den som trur på han, vert ikkje dømd. Den som ikkje trur, er alt dømd, fordi han ikkje har trutt på namnet åt Guds einborne Son. 19 Og dette er domen: Ljoset er kome til verda, og menneska elska mørkret meir enn ljoset, for gjerningane deira var vonde. 20 For den som gjer det som vondt er, hatar ljoset og kjem ikkje til ljoset, så gjerningane hans ikkje skal koma opp i dagen. 21 Men den som fylgjer sanninga, kjem til ljoset, så det skal verta klårt at gjerningane hans er gjorde i Gud.»

Rom.1, 18 Guds vreidedom vert openberra frå himmelen over all gudløyse og urett hjå menneske som held sanninga nede i urett. 19 For det ein kan vita om Gud, ligg ope for dei; Gud har sjølv openberra det. 20 For hans usynlege vesen, både hans evige kraft og hans guddom, har menneska kunna sjå og skjøna av gjerningane hans alt frå verda vart skapt. Difor har dei ikkje noko å orsaka seg med. 21 Dei kjende Gud, men likevel gav dei han ikkje den ære og takk som Gud skal ha. Med sine tankar enda dei i det som ingenting er, og det vart mørkt i deira uvituge hjarta. 22 Dei sa seg å vera vise, men dei enda i dårskap. 23 I staden for å æra den uforgjengelege Gud, dyrka dei bilete av forgjengelege menneske, fuglar, firføtte dyr og krypdyr. 24 Difor gav Gud dei over til ureinskap, så dei i sine lyster skulle vanæra kroppen sin. 25 For dei bytte bort Guds sanning i lygn og æra og dyrka det skapte i staden for Skaparen, han som skal ha ære i all æve. Amen!

Men med eitt syneoffer tok Jesus bort synda ein gong for alle, på det grunnlaget vert vi forsona med Gud og då er det berre å la seg forsone med han på det grunnlaget og komme inn i samfunnet med han. Så dette fundamentale klagemålet gjeld ikkje lenger.

1.Kor.4, 5 Vi forkynner ikkje oss sjølve, vi forkynner Jesus Kristus som Herre og oss som dykkar tenarar for Jesu skuld. 6 For Gud, som sa at ljos skulle skina i mørkret, han har late det skina i våre hjarto, så kunnskapen om Guds herlegdom, som strålar i Kristi åsyn, skal lysa fram.

7 Men vi har denne skatten i leirkar, så den veldige krafta skal vera av Gud og ikkje av oss.

Slik vert det også brukt symbolsk om den kristne vekkinga. Kristus er den siste Adam, som er ifrå himmelen og som for oss har vorte ei livgivande ånd. Sions Dotter er Jesu brud, det er identiteten til kyrkja som er hans brud. Då er han Herre over kjærleikslivet hennar. Dette har betydning for kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. Ved trua på Kristus får vi den Heilage Ande, den vert utrent over vårt kjøt, så den skal råde i vår døyelege lekam. Gud er kjærleik og det er han i kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne også.

Rom.5,1 Sidan vi no har vorte rettferdige ved tru, har vi fred med Gud ved vår Herre Jesus Kristus. 2 Gjennom han har vi òg ved trua fått tilgjenge til den nåden vi står i, og vi prisar oss lukkelege fordi vi eig von om Guds herlegdom. 3 Ja, ikkje berre det, vi prisar oss òg lukkelege over trengslene våre. For vi veit at trengsla gjer oss uthaldande, 4 og den som held ut, får eit prøvt sinn, og den som er prøvd, får von. 5 Og vona gjer ikkje til skammar, for Guds kjærleik er utrend i hjarto våre ved Den Heilage Ande som han har gjeve oss. 6 Medan vi endå var hjelpelause, døydde Kristus til fastsett tid for ugudelege. 7 Snautt nok vil nokon gå i døden for ein rettvis mann – endå det kan vel henda at einkvan vågar livet for ein som er god. 8 Men Gud syner sin kjærleik til oss med di Kristus døydde for oss medan vi endå var syndarar. 9 Når vi no har vorte rettferdige ved Kristi blod, kor mykje meir skal vi ikkje då ved han verta frelste frå vreiden! 10 Medan vi endå var fiendar, vart vi forsona med Gud då Son hans døydde. Når vi no er forsona, kor mykje meir skal vi ikkje då verta frelste ved hans liv. 11 Ja, ikkje berre det, men vi prisar oss lukkelege i Gud, ved vår Herre Jesus Kristus, han som har gjeve oss forsoninga.

Salme.36,8 Herre, kor dyrverdig di miskunn er!

I skuggen av dine venger, Gud,

søkjer menneskeborna livd.

9 Dei får eta seg mette av det beste i ditt hus,

du lèt dei drikka or gledebekken din.

10 For hjå deg er livsens kjelde,

i ditt ljos ser vi ljos.

11 Lat di miskunn vara

for dei som kjenner deg,

og di rettferd for dei ærlege av hjarta.

Joh.7,37 Siste dagen i høgtida, den store festdagen, stod Jesus fram og ropa: «Den som tyrstar, skal koma til meg og drikka. 38 Den som trur på meg, frå hans indre skal det, som Skrifta seier, renna elvar med levande vatn.» 39 Dette sa han om Anden dei skulle få, dei som trudde på han. For endå var ikkje Anden komen, av di Jesus endå ikkje var herleggjord.

Kristne songar får meining og betydning for oss fordi vi har denne indre gledeskjelda. Det same gjeld mange nasjonalromantiske songar. Ta til dømes «Syng i stille morgon stunder» av Elias Blix (1891). Dersom vi berre tenker naturvitskapleg, gjev det ikkje meining. Men det gjev uttrykk for trua, vona og kjærleiken Gud har gitt oss i hjertet ved sitt Ord og sin Ande.

Menneska gir uttrykk for ei ekte livsglede og det er rett og naturleg og vi gjer rett i forstå det som ei takk til vår skapar, då kan vel vi gå ut og glede oss saman med dei og støtte dei i den innstillinga. Men det viktigaste poenget med det er at vi har ei varig, ja, evig gledeskjelde som vi ynskjer dei også skal finn og få og leve ved den.

Sions dotter er Jesus brud og skal reise seg i stråleglans, folka skal fara i hennar lys, kongar skal gå mot det. Slik vert dei opplyste!

Sett lyset i staken, så skin det for alle som er i huset.

Johannes forkynte at vi vert opplyste ved trua på Jesus, alle som tok imot han fekk rett til å verte Guds born, han er Messias, Guds salvevigde, den som døyper med den Heilage Ande, han er den som har bruda (Joh.1-4). Sions dotter er Jesus brud, det er identiteten for den kristne kvinna og for kyrkja som er hans brud. det er ei glede for den kristen mannen, spesielt når han vil fri til ei slik kvinne og få henne til kone. Det er og skal verte ei glede for heile jorda.

Det er sikkert mange som ikkje kjenner seg igjen i dette og som ikkje kjenner igjen kyrkje og kristen organisasjonar i dette, men vi treng meir fylde av den Heilage Ande, med openberring av Guds Ord for å forstå det, meir nådegåvevekking, så vi vert betre i stand til å forkynne det.

Jes.60,1 Reis deg i stråleglans!

For ljoset ditt kjem,

og Herrens herlegdom renn opp over deg.

2 Sjå, mørker ligg over jorda

og skydimme over folka.

Men over deg strålar Herren fram,

over deg syner hans herlegdom seg.

3 Mot ditt ljos skal folkeslag fara,

mot din strålande glans skal kongar gå.

……..

Eg gjev deg gull i staden for kopar

og sølv i staden for jern;

eg gjev deg kopar i staden for tre

og jern i staden for stein.

Fred lèt eg råda over deg

og rettferd styra deg.

18 Det skal ikkje meir høyrast om vald i ditt land,

om herjing og øyding innan dine grenser.

Du skal kalla dine murar Frelse

og dine portar Lovsong.

19 Då treng ikkje sola lysa for deg om dagen

eller månen om natta.

For Herren skal vera ditt ljos for evig,

din Gud skal vera din herlegdom.

20 Aldri meir skal sola di glada

eller månen din missa sin glans.

For Herren skal vera ditt ljos for evig.

Dine syrgjedagar er enda.

21 I ditt folk skal alle vera rettferdige,

dei skal eiga landet til evig tid.

Dei er ei plante i min hage,

eit verk eg har gjort til mi ære.

22 Den minste skal verta til tusen,

den ringaste til eit mektig folk.

Eg er Herren,

og eg lèt det henda,

brått, i si tid.

Dette liknar på profetien om det Nye Jerusalem på den nye jorda, ja, det er profeti om det Nye Jerusalem på den nye jorda, profetien vert klarare i Joh.Op.21-22. Men det seier også noko om Sions Dotter som Jesu brud, det er identiteten til kyrkja som er hans brud. Ho vert tiltrekt av Kristus og hans herlegdom, så hans herlegdom går opp over henne og gjennomstrålar henne, så ho vert til eit lys for andre.

Matt.5, 13 De er saltet på jorda! Men misser saltet si kraft, kan det då verta til salt att? Det duger ikkje lenger til noko; folk kastar det ut og trakkar det ned.

14 De er ljoset i verda! Ein by som ligg på eit fjell, kan ikkje døljast. 15 Ingen kveikjer eit ljos og set det under eit kar, men i staken; då lyser det for alle i huset. 16 Såleis skal ljoset dykkar lysa for folk, så dei kan sjå dei gode gjerningane dykkar og prisa Far dykkar i himmelen!

Jesus kalla Sions Dotter ut i dansen med dei glade for han er Herren hennar brudgom. Då er den himmelske gleda på hennar side.

Jesus kom som eit lys for dei som sat i mørke og utrusta disiplane sine til å forkynne den same glade bodskapen om Guds rike, Jesus gav dei ånd og liv frå himmelen, dei fekk himmelsk lys og glede i hjartet, for Guds kjærleik vart utrent i deira hjarte ved den Heilage Ande som var dei gitt.

Jesus har kalla Sions Dotter ut i dansen med dei glade, fordi han er Herren hennar brudgom.

Jer.31,4 Endå ein gong skal eg byggja deg,

ja, du skal byggjast,

Israel, du unge møy.

Endå ein gong skal du pryda deg med handtrommer

og gå ut i dansen med dei glade.

5 Endå ein gong skal du planta vinhagar

på Samaria-fjella;

og dei som plantar, skal sjølve nyta frukta.

6 Ja, det kjem ein dag

då vaktmenn ropar på Efraims-fjellet:

Kom, lat oss fara opp til Sion,

til Herren vår Gud!

7 Så seier Herren:

Gled deg storleg over Jakob,

og rop av fagnad over han som er hovding mellom folka!

Lat lovsongen ljoma og sei:

«Herren har frelst sitt folk,

dei som er att av Israel.»

bodskapen i Maranat 18.12.2011, sitat frå https://blessings-from-heaven.com/2016/08/08/2011-12-18-maranata-jesus-kalla-sions-dotter-ut-i-fridomen/ :

I slutten av møtet kom ei kvinne med tungetale og Tore Kristiansen tyda det:

«Endå ein gang skal eg fylle din munn med latter og di tunge med jubel. Og eg som har ført deg ut i fritt rom, meg kan du av heile ditt hjerte prise meg utan nokon frykt og fordømming. For dersom du finst under mitt blod, du finst i mine sår, då er det ingen fordømming, men du kan fritt få finne mitt Ord, du kan fritt prise mitt namn. For eg har skjult deg i mine sår, eg har skjult deg i mine sår både for dine synders skuld og for dine sjukdommars skuld. Du kan ha frimod både innover og utover og oppover, for eg har reinsa deg.

Gjer deg laus av alle band som bind deg, du fanga Sions Dotter. Kom ut i fridomen. Vinteren er over. Regn ikkje (lenger)? med at du var langt borte, men sjå opp hit. For nådens sol skin, rettferdssola har gått opp med lækjedom og du kan gå ut i fridomen og du skal fryde og du kan gå ut i dansen med dei glade. Du skal ikkje bry deg om kva menneske seier om det, men du skal løfte blikket mot det høge og prise mitt heilage namn, for eg er Herren din ektemann, eg er Herren din brudgom og det er meg du skal skode (”beskue”), for eg som tok deg og drog deg opp av grava, eg skal gjere dine trinn faste og eg skal legge ein ny song i din munn og du skal gå ut i dansen med dei glade og prise mitt namn. Halleluja.»

Den karismatiske vekkinga.

På 1970-talet kom den karismatiske vekking, gjennom det Kristne Skulelaget/Studentlaget markerte den seg både på skule og universitet. Sentralt i deira forkynninga var dåpen med den Heilage Ande og den utrustninga det gav, med nådegåvene som er omtala i 1.Kor.12-14 og så

Joel.3,1 Ein gong skal det henda

at eg renner ut min Ande over alle menneske.

Sønene og døtrene dykkar skal tala profetord;

dei gamle mellom dykk skal ha draumar,

og dei unge skal sjå syner.

2 Jamvel over trælar og trælkvinner

vil eg renna ut min Ande i dei dagane.

…..

Denne vekkinga fekk motstand, kva var det motstanden bestod i? Les vi vidare i Joel.3, ser vi at der var nokon som ville selje folket som trælar, derfor ville Gud dømme dei, når han utgytte sin Ande, skulle den også overtyde verda om dom.

Joel.3, For sjå, i dei dagar og på den tid,

når eg vender lagnaden for Juda og Jerusalem,

7 då vil eg samla alle folkeslag

og føra dei ned i Josjafat-dalen.

Der vil eg halda rettargang med dei

om Israel, mitt folk og min eigedom,

som dei spreidde mellom folka.

Dei delte landet mitt

8 og kasta lodd om folket mitt;

dei gav ein gut for ei skjøkje

og selde ei jente for vin – og drakk.

9 Og no, Tyrus og Sidon og alle filistarbygder, kva er det de vil meg? Er det noko de vil gje meg lika for, eller vil de gjera meg eitkvart? Brått vender eg det de gjer, mot dykk sjølve, 10 for de tok sølvet og gullet mitt og førte mine dyraste skattar til dykkar eigne tempel. 11 De selde folket i Juda og Jerusalem til jonarane, så dei skulle koma langt bort frå sitt land. 12 No vil eg få dei til å ta ut frå kvar stad som de har selt dei til, og venda mot dykk sjølve det de har gjort. 13 Sønene og døtrene dykkar vil eg la judearane selja. Dei skal selja dei til sabearane, eit folk som bur langt borte. – Herren har tala.

14 Rop dette ut mellom folka:

Bu dykk til heilag krig, vekk krigarane!

Lat alle stridsmenn møta fram og dra ut!

15 Smid plogjerna om til sverd

og vingardsknivane til spyd!

Den veike skal seia: «Eg er ei kjempe.»

16 Skunda dykk og kom!

Kom saman, alle de folkeslag rundt ikring!

Herre, før dine krigarar dit!

17 Folkeslaga skal ta ut

og fara til Josjafat-dalen.

For der vil eg sitja til doms

over folk frå alle kantar.

18 Sving sigden, for grøda er mogen!

Kom og trakk, for vinpressa er full,

pressekummane fløymer over!

For vondskapen åt folka er stor.

19 Det er eit mylder og ståk i avgjerdsdalen,

Herrens dag er nær i avgjerdsdalen.

20 Sol og måne svartnar,

og stjernene misser sin glans.

Joh.16,4 Eg sa ikkje dette til dykk frå fyrst av, for då var eg hjå dykk. 5 No går eg til han som har sendt meg, men ingen av dykk spør: «Kvar går du av?» 6 For hjarta dykkar er fullt av sorg fordi eg har sagt dette. 7 Men eg seier dykk som sant er: Det er til gagn for dykk at eg går bort. For går ikkje eg bort, kjem ikkje talsmannen til dykk. Men går eg bort, skal eg senda han til dykk. 8 Og når han kjem, skal han gjera det klårt for verda kva synd er, kva rett er og kva dom er: 9 Synda er at dei ikkje trur på meg; 10 retten får eg, fordi eg går til Faderen, og de ikkje ser meg lenger; 11 domen er at hovdingen over denne verda er dømd.

12 Enno har eg mykje å seia dykk, men de kan ikkje bera det no. 13 Men når han kjem, Sanningsanden, skal han leia dykk fram til heile sanninga. For han skal ikkje tala av sitt eige, men tala det han høyrer, og kunngjera for dykk det som skal koma. 14 Han skal herleggjera meg, for han skal ta av mitt og forkynna for dykk. 15 Alt det Faderen har, er mitt. Difor sa eg at han skal ta av mitt og forkynna for dykk.

Etter at Jesus hadde stått opp frå dei døde, sa han til disiplane sine at dei skulle få kraft i det den Heilage Ande kom over dei.

Apgj.1, For Johannes døypte med vatn; men de skal døypast med Den Heilage Ande om nokre få dagar.»

Kristi himmelferd

6 Medan dei var samla, spurde dei han: «Herre, er det på den tid du vil atterreisa riket for Israel?» 7 Han svara: «Det er ikkje dykkar sak å kjenna tider og stunder som Faderen har fastsett i si eiga makt. 8 Men når Den Heilage Ande kjem over dykk, får de kraft, og de skal vera mine vitne i Jerusalem og heile Judea, i Samaria og alt til heimsens endar.»

9 Då han hadde sagt dette, vart han opplyft medan dei såg på, og ei sky tok han bort for augo deira.

1.Kor.1,18 For ordet om krossen er ein dårskap for dei som går fortapt, men for oss som vert frelste, er det ei Guds kraft.

1.Kor.2,2 For eg ville ikkje vita av noko anna hjå dykk enn Jesus Kristus og han krossfest. … 5 For eg ville ikkje at trua dykkar skulle byggja på menneskevisdom, men på Guds kraft.

6 Likevel forkynner vi òg ein visdom, for dei som er mogne. Det er ein visdom som ikkje høyrer denne verda til eller herrane i denne verda, dei som går til grunne.

Så dette er ikkje berre dikting og fantasering, men Guds rike er ein åndeleg røyndom, vi får oppleve at Gud styrker oss og hjelper oss med si kraft. Den rette innsikta og forståinga får vi ved å feste blikket på Kristus, påkalle han og takke han som vår frelsar og Herre.

2.Tim.1,6 Difor vil eg minna deg om dette: Kveik på nytt den nådegåva frå Gud som er i deg, den du tok imot då eg la hendene på deg! 7 For Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft og kjærleik og visdom.

1.Kor.13,13 Så vert dei verande desse tre: tru, von og kjærleik. Og størst av dei er kjærleiken.

Profeti, bønn, lovnad, draum, visjon, von, målsetting?!

Jesus har minna oss om Malakia sin profeti om Johannes Døyparen, alias Elia, og om å verte som born.

Pinsekyrkja i Vanylven 20.3.2022:

Tungetale ved Palma Åhjem, tyding ved herr Myklebust.

Ja, seier Herren, endå ein gong har eg sendt ein av mine tenarar til din stad, bringe lys, fred, frelse, glede og å samle mitt folk med meg, til vederkvegelse, til fornyelse, i ditt ekteskap, i din heim, … Og eg vil endå ein gong vende fedranes hjerte til barna og barnas hjerte til fedrane, så ikkje eg skal slå landet med bann, men til velsigning. Opne ditt hjerte vidt opp og ta imot det budskap, som endå ein gong blir sendt imot deg. Amen.

Pinsekyrkja i Vanylven 11.8.2022:

Profetisk bodskap ved Magnor Myklebust.

(Eg rakk ikkje å spele inn byrjinga, tek det berre etter hukommelsen og bibelteksta), men det som kjem etter første komma, er innspelt)

«Der to eller tre er samla i mitt namn, er eg midt i blant dere. Uten at dere blir som barn, kan dere på ingen måte komme inn i Guds rike.»

…..

Eg har fortalt om at eg merka eg byrja å verte glad i henne Virtuella, så eg vedkjende for Gud at hans kjærleik var mellom meg og henne og den var rett, same enten ho ville seie ja eller nei til mitt frieri. Med den vedkjenninga opna eg meg endå meir for den kjærleiken og fekk ei ny fylde av den Heilage Ande. Den openberra henne for meg som eit Guds barn som levde i eit kjærleiksforhold til Faderen og eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Eg yngste å omfamne henne og gi henne ein klem og eg tenkte meg at der var velsigning i det, at eg yngste å ta imot henne som eit Guds barn i samsvar med

Matt.18,1 I same stunda kom læresveinane til Jesus og spurde: «Kven er den største i himmelriket?» 2 Då kalla han til seg eit lite barn, sette det midt imellom dei 3 og sa:

Sanneleg, det seier eg dykk: Utan at de vender om og vert som born, kjem de ikkje inn i himmelriket. 4 Den som gjer seg sjølv liten som dette barnet, han er den største i himmelriket.

5 Den som tek imot eit slikt lite barn i mitt namn, tek imot meg.

……

Då måtte eg sjå på Jesus. Det vart ei åndeleg openberring som eg trur var ein åndeleg røyndom. Det vart som om eg i fullt våken tilstand drøymde om både han og henne. Då måtte eg feste blikket mitt på han.

Heb.12,1 Når vi har så stor ei sky av vitne ikring oss, så lat oss leggja av alt som tyngjer, og synda som har så lett for å hanga ved oss, og med tolmod fullføra det laupet som er lagt framfor oss, 2 med augo feste på han som er trua sin opphavsmann og fullendar, Jesus. For å få den gleda som venta, tolte han krossen utan å bry seg om vanæra, og no har han sett seg på høgre sida av Guds kongsstol. 3 Ja, tenk på han som heldt ut ein slik motstand frå syndarar, så de ikkje skal trøytna og verta motlause.

Og no kallar han meg til å drøyme meir med han.

2024.08.31. Jesus gav meg draumar og lengslar i mitt hjerte, han gav meg visjonar om si hensikt og sin plan for mitt liv og vil gjennomføre det. 

Profetisk bodskap ved Elin Therese Slotten: 

 «Du har drømt stort med meg, mitt barn. Det var en tid da du tok imot det kallet jeg la i din ånd. Jeg la ned drømmer og lengsler i ditt hjerte og jeg ga deg bilder av hva som skulle komme. Du holdt fast på det og drømte om det lenge. Men så en dag gav du opp kallet og la lokk på det som en gang ble gitt deg. Tiden gikk og du så aldri det som du drømte om. Og du tenkte at det bare var en drøm som aldri vil skje. Men mitt barn, den drømmen var gitt deg av meg. Det var ikke bare fra ditt eget hjerte. Du har kanskje glemt og lagt et lokk på det, men jeg har ikke glemt det. Du vil høste hvis du bare ikke gir opp og mister motet. Jeg kaller deg i dag til å tro meg igjen. Ta frem det som ble en gang gitt deg og drøm stort med meg. Ikke gi opp og mist ikke motet for det er ditt. Jeg gav deg visjoner om min hensikt og plan for ditt liv og den vil aldri bli tatt fra deg. Jeg er istand til å sette det i verk. Jeg er istand til å gjøre langt mer enn du ber meg om og kan forstå. Du er kalt og du er fortsatt min! Selv om drømmen tar lengre tid enn du tenkte det skulle, betyr det ikke at jeg ikke er trofast til å sette det i verk. La meg få gjøre mitt verk i deg og stol på meg. Når du ber om noe som er etter min vilje, skal det bli gitt deg.» 

Det var ein lovsang Gud la ned i meg ved fylden av den Heilage Ande. Hausten 1985, medan eg studerte realfag i Oslo, sa Jesus til meg: «Den lovsongen eg la ned i deg, den er din og skal vere din i all æve, i djupet av deg, der er den. Og den pakta du inngjekk med meg, den står ved lag og skal stå fast i all æve.»

Jes.42,1 Sjå, min tenar som eg stør,

min utvalde som eg har hugnad i!

Eg har lagt min Ande på han,

retten skal han føra ut til folka.

2 Han skal ikkje skrika og ikkje ropa

og ikkje bruka mælet på gata.

3 Han skal ikkje bryta eit broste sev

og ikkje sløkkja ein rykande veik.

Med truskap skal han føra retten ut.

4 Han skal ikkje trøytna

og ikkje bryta saman

før han har breitt ut retten på jorda.

Øyar og strender ventar på hans lære.

5 Så seier Herren Gud,

han som skapte himmelen og spente han ut,

og breidde ut jorda med alt som der gror,

han som gjev livspust til folket på jord

og ånd til dei som ferdast der:

6 Eg, Herren, har kalla deg i rettferd

og teke deg i handa.

Eg har skapt deg

og gjort deg til ei pakt for folket,

til eit ljos for folkeslaga.

7 Du skal opna blinde augo

og føra fangar ut or fengslet,

dei som sit i mørkret,

ut or fangeholet.

8 Eg er Herren, det er mitt namn.

Eg gjev ikkje mi ære til andre

og ikkje min pris til gudebilete.

9 Det som vart varsla før, er kome,

og no kunngjer eg nye ting.

Før dei enno gror fram,

lèt eg dykk få høyra om dei.

10 Syng ein ny song for Herren,

lovsyng han frå heimsens endar,

de som ferdast på havet,

og alt som fyller det,

de øyar og strender

og de som bur der!

11 Øydemarka med sine byar skal syngja,

landsbyane der Kedar held til.

Dei som bur på fjellet, skal jubla,

frå fjelltoppane skal dei ropa høgt.

12 Dei skal gje Herren ære,

forkynna hans pris på øyar og strender.

…….

Ho Virtuella takka og lovprisa Gud og Lammet for frelsa og slik var den lovsongen Gud la ned i meg ved den Heilage Ande også, eg gleda meg i Herren og hans frelse, så eg gleda meg over at han frelste både meg og henne.

Eg har drøymt stort med Jesus både om henne Reella og henne Virtuella, ho Virtulla har for lengst gifta seg med ein annan mann, så då hadde det ikkje lengre same hensikta for meg å drøyme noko meir om henne. Skulle ikkje Jesus gi meg framtid og von då? Men her verka det som han vil at eg og han framleis skal drøyme om henne. Igjen seier han at eg tilhøyrer han. Han seier det sikkert for å gjere det klart kva motsetnaden består i. Kvinna kan ha vorte så dåra og forførd, slik som ved syndefallet at ho har fått ein anna eigar, som gjer krav på mannen også, når han vil ha seg ei kone. Men Jesus har betalt prisen for oss med sitt eige blod, så vi skal tilhøyre han. Eg er framleis hans eigedom og han gir meg ei kone som også er hans eigedom.

Eg drøymer om henne Virtuella saman med han Jesus, så då drøymer eg om at han frelser henne. Slik drøymer eg om henne Reella også.

Maranata: Vente på Jesu gjenkomst som dei fem vituge brurmøyane.

Maranata prioriteter å vente på Jesu gjenkomst og då tenker eg at det stemmer med den prioritetsordninga eg hadde i mitt bønneliv, sidan eg var ein gutunge, eg søker han både heime med meg sjølv og i kyrkjelyden med den bøna og han kjem meg i møte og svarar meg på den. Slik skal eg vake i bøn og sjå fram til at han kjem og hentar oss som si brud, same enten eg får oppleve det her i livet eller ikkje. Når han gir meg ei frelst kvinne til kjæraste og kone, så er han allereie Herren hennar brudgom og når ho vert mi brud, så blir det på den måten at han elskar henne gjennom meg, som si brud og si kone. Og så ser eg fram til at han kjem og hentar meg og henne som si brud og vi skal feire bryllaupet i himmelen. Når det dryger, skal vi sjå på det som eit høve til frelse.

2.Pet.3, 7 Men dei himlar og den jord som no er, har dette Guds ord spart til elden; dei vert haldne oppe til domedag då dei gudlause skal gå fortapt.

8 Men ein ting må de ikkje gløyma, de kjære: For Herren er éin dag som tusen år, og tusen år som éin dag. 9 Det er ikkje så som somme meiner, at Herren er sein med å oppfylla lovnaden. Nei, han er tolmodig med dykk og vil ikkje at nokon skal gå fortapt, men at alle skal nå fram til omvending. 10 Men Herrens dag skal koma som ein tjuv. Då skal himmelen forgå med eit brak, elementa skal koma i brann og løysast opp, og jorda og alle gjerningane som er gjorde på jorda, skal koma fram i ljoset.

11 Når no alt dette skal gå i oppløysing, kor heilagt og gudfryktig må de ikkje då leva, 12 medan de ventar på at Guds dag skal koma, og skundar han fram. Då skal himlane øydast i eld og elementa brenna og bråna. 13 Men vi ser fram til det han har lova: ein ny himmel og ei ny jord, der rettferd bur.

14 Difor, mine kjære: Sidan de ventar på dette, må de leggja vinn på å verta ståande for han med fred, utan flekk og lyte. 15 Og når Herren i sitt langmod dryer med å koma, skal de sjå det som eit høve til frelse.

 Så eg ser fram til å få feire bryllaupet i kyrkjelyden også. Vi skal då invitere folk heim att til Faderhuset og til bryllaupet til kongssonen i kyrkjelyden. Eg vart opplærde til å be om frelse for mine næraste også og det skal eg halde fram med, eg trur det er i hans frelseplan. Eg hevdar og meiner dette er og skal vere å vente på Jesu gjenkomst som dei fem vituge brurmøyane, som hadde med seg olje på kanner i tillegg til oljen på lampane. Då er det som Jesus sa til Paulus, at hans nåde var nok for han.

2.Kor.12,9 Men Herren sa til meg: «Min nåde er nok for deg, for mi kraft vert fullenda i vanmakt.» Difor vil eg helst rosa meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kan bu i meg. 10 Og difor er eg, for Kristi skuld, ved godt mot i vanmakt, i hard medferd, i naud, i forfylging, i trengsler. For når eg er veik, då er eg sterk.

2.Krøn.16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.»

Eg skal heilhjarta halde meg til Herren, så vil han komme meg til hjelp med si kraft og slik ventar eg at han vil gi meg hjelp i form av ei kone.