Biletet: Magnor Myklebust tyder tungetale.

Gud ville skape noko nytt frå generasjon til generasjon og så sa han til folket sitt at dei skulle sjå han gjorde noko nytt, merka dei det ikkje? Då vart det slik at Jesu blod tala betre enn Abels blod.

Den første skapingssoga slutta med at Gud skapte landdyra og menneska og velsigna dei og så kvilte han den sjuande dagen etter alt sitt verk og lyste den heilag (1.Mos-1). Den andre skapingssoga (1.Mos.2) fortel at Gud skapte noko heilt nytt i forhold til det som var der frå før, men vi kan også forstå det som ei overlapping i tid og to perspektiv på same sak. Han skapte Adam av mold frå marka og bles livsens Ande i han, så han vart ei levande sjel. Han planta ein hage aust i Eden og der sett han mannen til å dyrke og verne hagen. Gud hadde skapt det som var fundamentalt nytt. Mannen heldt hagen ved like og gjorde den produktiv, til gagn for seg sjølv, slik var han Guds medarbeidar. Så ville Gud gje han ei hjelp som høvde for han, derfor let han ein djup søvn falle på han og så skapte han kvinna av mannens sidebein og førde henne til han. Så dette var noko fundamentalt nytt, som var heilt og fullt Guds verk, utan at mannen hjelpte han med det, som hans medarbeidar. Då sa mannen at dette var kjøt og bein av hans eige kjøt og bein, ho skulle kallast kvinne, for ho var teken av ein kar. Korleis kunne han vite det? Hadde han drøymt det? Ja, eg trur faktisk det, Gud gjorde eit verk med å skape det som han ville gi mannen og mannen opplevde det som ein draum Gud gav han og som Gud iverksette. Derfor skulle mannen skilja seg frå far og mor og halda seg til kona si. Ein lærdom for ettertida altså! Dette viser at Gud ville skape noko nytt frå generasjon til generasjon. Då skulle det vel verte utvikling og framgang. 

Men ved syndefallet fall menneska ut av Guds kvile, så dei vart utestengde frå hagen og dermed frå det nye som Gud allereie hadde gjort og som dei skulle halde ved like. Gud var ånd, men mannen var mold, med sveitte i andletet skulle han ete sitt brød til dess han for i jorda att.

Men Gud hadde framleis til hensikt å skape noko nytt frå generasjon til generasjon. Adam og Eva fekk først Kain, så Abel. Dei ofra til Gud, men Abel bar fram eit betre offer enn Kain, så Abel vart meir velsigna. Derfor vart Kain misunneleg på han og slo han i hel. Derfor vart Kain forbanna og vart så redd for dødsstraff at han bad for seg.  

Abraham trudde Gud og det vart rekna han til rettferd, Gud velsigna han og ætta hans og det betydde då at Gud ville gjere noko nytt med dei, frå generasjon til generasjon. Ja, i han skulle alle folkeslag velsignast, dei som velsigna han skulle verte velsigna, men dei som forbanna han, skulle verte forbanna. Denne lovnaden får vi oppfylt i Kristus.

Profeten Jesajas sa til Israelsfolket at dei skulle sjå at han gjorde noko nytt, merka dei det ikkje? 

Jes.43,16 Så seier Herren,

han som gjorde veg gjennom sjøen,

ein stig i det veldige vatnet, 

17 som førte hestar og vogner,

hær og hovdingar uti.

Der vart dei liggjande og reiste seg ikkje,

dei slokna som ein veik.

18 Tenk ikkje på det som hende før,

gjev ikkje akt på det som eingong var!

19 Sjå, eg skaper noko nytt.

No gror det fram.

Merkar de det ikkje?

Ja, eg legg veg i øydemarka

og stigar i den aude hei. 

20 Dyra på marka skal æra meg,

både sjakalar og strutsar.

For eg gjev vatn i øydemarka,

lèt elvar renna i den aude hei,

så mitt utvalde folk kan få drikka. 

21 Det folket eg har skapt meg,

skal forkynna min pris.

Det skjedde ved at Gud sende Jesus til vår jord, han bar fram eit betre offer enn prestane, til samanlikning med at Abel bar fram eit betre offer enn Kain, så Gud brydde seg meir om Abel og hans offer. Derfor vart Kain sjalu og slo han i hel. Soleis talar Jesu blod betre enn Abels blod. Jesus var det Guds Lam som bar verda si synd og døde i staden for oss. Så stod han oppatt frå dei døde og vart teken opp til himmelen og sette seg ved Faderens høgre hand. Og så sende han oss den Heilage Ande. Soleis vart Sions-fjellet løfta opp, slik som Jesajas profeterte og vi har møter han der.

Jes.2,1 Det ordet som Jesaja, son til Amos, fekk i eit syn om Juda og Jerusalem:

2 I dei siste dagar skal det henda

at Herrens tempelberg skal stå

grunnfest høgt over alle fjell

og lyfta seg opp over haugane.

Dit skal alle folkeslag strøyma. 

3 Mange folk skal gå av stad og seia:

«Kom, lat oss fara opp til Herrens fjell,

til huset åt Jakobs Gud,

så han kan læra oss sine vegar,

og vi kan ferdast på hans stigar!

For frå Sion skal lovlære gå ut,

og Herrens ord frå Jerusalem.» 

4 Han skal døma mellom folkeslaga,

skifta rett for mange folk.

Då skal dei smida sverda sine om til plogjern

og spyda sine til vingardsknivar.

Folk skal ikkje meir lyfta sverd mot folk

og ikkje lenger læra å føra krig.

Heb.12,22 Nei, de er komne til Sion-fjellet, til den levande Guds by, det himmelske Jerusalem, til dei mange tusen englar, til ei høgtidsstemne,  23 til samlinga av dei fyrstefødde som er oppskrivne i himmelen. De er komne til ein domar som er Gud for alle, til åndene åt dei rettferdige som har nått fullendinga,  24 til Jesus, mellommannen for ei ny pakt og til reinsingsblodet som talar sterkare enn Abels blod.

25 Sjå til at de ikkje viser frå dykk han som talar! Dei som viste frå seg han som tala sitt ord her på jorda, slapp ikkje unna. Endå mindre skal vi sleppa unna om vi vender oss bort frå han som talar frå himmelen.  26 Hans røyst fekk den gongen jorda til å skjelva. Men no har han lova: «Endå ein gong vil eg skaka, ikkje berre jorda, men himmelen med.»  27 Her står det: «endå ein gong». Det syner at det som kan rikkast, fordi det er skapt, skal skiftast ut, så det som ikkje kan rikkast, skal verta ståande.  28 Sidan vi får eit rike som ikkje kan rikkast, så lat oss vera takksame og såleis tena Gud til hans hugnad, med otte og age. 29 For Gud er ein øydande eld.

Jesus forkynte evangeliet om Guds rike og kom soleis med det nye.

Johannes Døyparen skulle gå føre Herren med same ånd og kraft som Elia hadde.

Luk.1,11 Då fekk han sjå ein Herrens engel, som stod på høgre sida av røykjelsesaltaret. 12 Sakarja stokk ved dette synet, og det kom otte over han. 13 Men engelen sa til han: «Ver ikkje redd, Sakarja! Gud har høyrt bøna di. Elisabet, kona di, skal føda deg ein son, og du skal kalla han Johannes.  14 Han skal verta til glede og hugnad for deg, og mange skal gleda seg av di han er fødd. 15 For han skal vera stor i Herrens augo. Vin og sterk drikk skal han ikkje smaka, og heilt frå mors liv skal han vera fylt av Den Heilage Ande.  16 Mange i Israel skal han føra attende til Herren, deira Gud. 17 Sjølv skal han gå føre Herren med same ånd og kraft som Elia hadde. Og han skal venda fedrehjarto til borna, gje dei ulydige den hug som rettferdige har, og bu folket vel for Herren.»

Joh.1,6 Det stod fram ein mann, send av Gud; Johannes var namnet hans.  7 Han kom for å vitna; han skulle vitna om ljoset, så alle kunne koma til tru ved han. 8 Det var ikkje han som var ljoset, men han skulle vitna om ljoset.

9 Det sanne ljoset som lyser for kvart menneske, kom no til verda.  10 Han var i verda, og verda har vorte til ved han, men verda kjende han ikkje. 11 Han kom til sitt eige, og hans eigne tok ikkje imot han. 12 Men alle som tok imot han, dei gav han rett til å verta Guds born, dei som trur på namnet hans.  13 Dei er ikkje fødde av kjøt og blod, ikkje av menneskevilje og ikkje av manns vilje, men av Gud.

14 Og Ordet vart menneske og tok bustad mellom oss, og vi såg hans herlegdom, ein herlegdom som den einborne Sonen har frå Far sin, full av nåde og sanning.  15 Johannes vitnar om han og ropar ut: «Det var om han eg sa: Han som kjem etter meg, er komen framom meg, for han var til før meg.»

16 Av hans fullnad har vi alle fått, og det nåde over nåde.  17 For lova vart gjeven ved Moses; nåden og sanninga kom ved Jesus Kristus. 18 Ingen har nokon gong sett Gud; men den einborne, som er Gud, og som er i Faderens fang, han har synt oss kven han er.

Joh.3,3 Jesus svara: «Sanneleg, sanneleg, det seier eg deg: Ingen kan sjå Guds rike utan at han vert fødd på nytt.»  4 Nikodemus seier til han: «Korleis kan ein som er gamal, verta fødd? Han kan då vel ikkje koma inn i morslivet andre gongen og verta fødd?» 5 Jesus svara: «Sanneleg, sanneleg, det seier eg deg: Den som ikkje vert fødd av vatn og Ande, kan ikkje koma inn i Guds rike.  6 Det som er født av kjøt, er kjøt, og det som er født av Anden, er ånd. 7 Undrast ikkje på at eg sa til deg: De må fødast på nytt. 8 Vinden blæs dit han vil; du høyrer han susar, men du veit ikkje kvar han kjem ifrå eller kvar han fer av. Såleis er det med kvar den som er fødd av Anden.»

…….

27 Johannes svara: «Eit menneske kan ikkje få noko utan at det vert gjeve han frå himmelen.  28 De er sjølve mine vitne på at eg sa: Eg er ikkje Messias; men eg er send føre han. 29 Den som har brura, han er brudgom. Men venen hans, som står og høyrer på, gleder seg når han høyrer målet til brudgomen. Slik glede har eg no fått, og det i fullt mål.  30 Han skal veksa, eg skal minka.

31 Den som kjem ovanfrå, er over alle. Den som kjem frå jorda, er av jorda og talar jordisk. Han som kjem frå himmelen, er over alle.

Jesus døyper oss med ein Ande til å vere ein kropp, som han er hovudet for, vi er dei andre lemene, som han bruker, så vi tener han med dei nådegåvene som han gir oss, då v ert det slik også til at vi tener kvarandre, som lemer på same kroppen. Den største nådegåva er å tale profetisk. 

Matt.18,1 I same stunda kom læresveinane til Jesus og spurde: «Kven er den største i himmelriket?»  2 Då kalla han til seg eit lite barn, sette det midt imellom dei 3 og sa:

Sanneleg, det seier eg dykk: Utan at de vender om og vert som born, kjem de ikkje inn i himmelriket.  4 Den som gjer seg sjølv liten som dette barnet, han er den største i himmelriket.

5 Den som tek imot eit slikt lite barn i mitt namn, tek imot meg.

Matt.19,13 Dei bar småborn til Jesus for at han skulle leggja hendene på dei og be. Men læresveinane ville visa dei bort. 14 Då sa Jesus: «Lat småborna vera, og hindra dei ikkje i å koma til meg. For himmelriket høyrer slike til.»  15 Og han la hendene på dei. Så fór han derifrå.

Eit lite barn er heilt avhengig av sine foreldre og vender seg til dei i tru og tillit til at dei elskar det og har omsorg for det som sitt barn. Når vi i tru og tillit til Faderen vender oss slik til han, får vi oppleve at han elskar oss og har omsorg for oss som sine born. Vi ber til han og får oppleve at han svarar oss, vi veks i tru og kjennskap til han, så vi byrjar å be han om noko stort og får oppleve at han gjer storverk som svar på vår bøn. Slik blir vi store i Guds rike, ikkje fordi vi var store, men fordi vi gjorde oss små, så vi fekk oppleve at Gud er stor og gjer storverk med oss.

Johannes Døyparen kom for så utlikne motsetnaden mellom generasjonane. Jesus var den eldste i ein søskenflokk og talte som om han var komen for å skape splid i familiane, så det kan verke som om det ikkje stemte heilt med bodskapen til Johannes Døyparen, men det har seg nok slik at han kom med noko nytt, gjenfødinga, det som er født av Anden er ånd og der er motsetnad mellom det som er født av kjøt og det som er født av Anden. 

Lul.12,49 Eg er komen for å kasta eld på jorda; kor gjerne eg ville at han alt hadde fata! 50 Ein dåp må eg døypast med; kor eg gruar meg til han er fullført!  51 Trur de eg er komen for å skapa fred på jorda? Nei, seier eg dykk, ikkje fred, men strid. 52 Er det fem i ein heim, skal dei heretter liggja i strid med kvarandre: Tre mot to og to mot tre; 53 far skal stå mot son og son mot far, mor mot dotter og dotter mot mor, vermor mot sonekone og sonekone mot vermor.

Det hadde seg slik at han kom med noko fundamentalt nytt og det fekk motstand frå det gamle. Det vart til at Jesu blod tala betre enn Abels blod, slik vart han opphav til ei ny presteteneste, med den frelser han oss for æva og gir oss evig liv.

Mi bønneteneste er ei presteteneste.

Frelse og frigjering.

Mor mi brukte å be kveldsbøna i lag med meg og bror min som er eitt og eit halvt år eldre enn meg. Det var å påkalle Kristus som vår frelsar og Herre, be han frelse våre næraste og be for bygdafolket, ja, heile folket og landet og be Fadervår. Når eg var 9 år skjøna eg at frelsa var det motsette av å verte dåra og forførd slik som ved syndefallet, så eg byrja å be han frelse oss frå det, spesielt frelse kvinna frå det, dette kom som første prioritet og så byrja eg å be han gje meg ei frelst kvinne til kjæraste og til kone, som andre prioritet. Når eg bad slik merka eg at Jesus var meg nær, som min beste venn, så eg kan seie som det står skrive, at han var ein skugge ved mi høgre hand. 

Eg samanliknar det med enka som gjekk til profeten med det problemet at der kom ein mann og kravde å få sønene hennar til trælar.

2.Kong.4,1 Ei kvinne som hadde vore gift med ein av profetsveinane, ropa ein gong til Elisja: «Mannen min, som var tenaren din, er død. Du veit at han var ein mann som hadde age for Herren. Men no kjem ein som han stod i skuld til, og vil ta begge sønene mine til trælar.» 2 Elisja sa til henne: «Kva kan eg gjera for deg? Sei meg kva du har i huset!» Ho svara: «Tenestkvinna di har ikkje anna i huset enn ei krus med olje.»  3 Då sa han: «Gå til alle grannane dine og lån deg kar, så mange tome kar som du kan få tak i. 4 Gå så inn og steng døra etter deg og sønene dine! Slå olje i alle desse kara, og set dei bort når dei er fulle!»

5 Kvinna gjekk frå han, og ho stengde døra etter seg og sønene sine. Dei bar kara bort til henne, og ho slo olje i dei. 6 Då kara var fulle, sa ho til ein av sønene: «Lat meg få eit kar til!» Men han svara: «Her er ikkje fleire.» Då heldt oljen opp å renna. 7 Ho gjekk og fortalde dette til gudsmannen. Han sa: «Gå av stad og sel oljen, og betal skulda di! Så kan du og sønene dine leva av det som vert att.»

Her er oljen symbol på den Heilage Ande. No har Jesus betalt prisen for oss med sitt eige blod, for å kjøpe oss til seg og dermed til den levande og sanne Gud. Har vi teke imot han, så har vi fått den Heilage Ande, då tilhøyrer vi han og er frelst. Då er det berre å komme til han med alle våre behov, som tome kar, som han fyller med sin Ande.

Heile Israelsfolket vart selde som trælar, men løysinga vart å verte fylt av den Heilage Ande, det gjaldt for heidningane også, som ein profeti om evangeliet om Kristus.

Joel.3,1 Ein gong skal det henda

at eg renner ut min Ande over alle menneske.

Sønene og døtrene dykkar skal tala profetord;

dei gamle mellom dykk skal ha draumar,

og dei unge skal sjå syner. 

6 For sjå, i dei dagar og på den tid,

når eg vender lagnaden for Juda og Jerusalem, 

7 då vil eg samla alle folkeslag

og føra dei ned i Josjafat-dalen.

Der vil eg halda rettargang med dei

om Israel, mitt folk og min eigedom,

som dei spreidde mellom folka.

Dei delte landet mitt  

8 og kasta lodd om folket mitt;

dei gav ein gut for ei skjøkje

og selde ei jente for vin – og drakk.

Mi bønneteneste er ei presteteneste.

Jesus lova at dei som kjendest ved han for menneska, ville han kjennast ved for Faderen og hans englar. Det torde eg ikkje, men eg ville i alle fall ikkje fornekte han, så eg valde å teie stilt om, men eg vedkjende det for han i mi bøn og bad han sette meg fri frå den menneskefrykta. Når eg gjekk på ungdomsskulen, vart eg forelska i ei kristen jente og det vart det laglege høvelege for meg til å vedkjenne mi tru på Jesus. Då var eg ikkje redd for det i det heile tatt, for det stemte med trua og kjærleiken Gud hadde gitt meg i mitt hjerte. 

Eg har fortsett å be slik som eg gjorde når eg var 9 år, så eg har framleis har mi barnetru. Den er så enkel at den kan virke dum, samanlikna med det som eg har lært seinare, men det betyr ikkje at den er feil eller ubetydeleg, men at den er fundamentalt viktig. Livet vart planta i meg ved Guds Ord og det skulle leve, blomstre og bere frukt, samtidig som eg fekk lære mykje anna. Det har vorte mykje utdanning i samfunnet, folk er ekspertar på sine område, så dei kan fortelje og lære andre noko nytt. Men det avsannar ikkje evangeliet og erstattar ikkje vårt barnekår hos Gud. Kristus er kongars konge og herrars Herre og han er hovudet for kyrkja som er hans brud, Gud er vår Far, som elskar oss og har omsorg for oss som sine born, han er vår formyndar. 

Når vi skal lære eit fag, byrjar vi med det enkle og grunnleggande og bygger vidare på det. Faget kan verte vidareutvikla, slik at endåtil grunnsetningane vert justerte, men det har framleis sine grunnsetningar som det bygger vidare på og refererer til. Kanskje vil nokon som underviser for vidarekomne i faget påstå at dei grunnleggande læresetningane var forenklingar som ikkje var heilt rett, nåd skal du få lære meir avanserte formuleringar. Men han vil ikkje erstatte faget med noko anna. Men eg har ofte undra meg over at i kyrkja og kristne organisasjonar er der somme som meiner dei er så lærde at dei ikkje vil veita av barnetrua, kanskje endåtil straffe deg fordi du framleis har di barnetru. 

Når eg byrja på gymnaset, byrja eg å gå i den Frie Evangeliske Forsamling og fekk oppleve at Jesus svar meg både gjennom tala og gjennom tyding av tungetale og det har han helde fram med sidan, i pinsekyrkjer og i Maranata også. Det sentrale poenget er at hans frelseverk er fullført og fullkome, det er berre å ta imot i tru. Han er min øvsteprest og talsmann (advokat) hos Faderen, som tok seg av mi sak, så eg skulle komme til han med den. Jesus sa eg skulle overgi meg heilt til han og eg forstår det slik at eg skal la han ta seg av mi sak fullt og heilt og gi meg ei frelst kvinne til kone, slik som eg hadde bedt han om. Han sa at han la meg på altaret gang på gang, bodskapen 27.11.2022:

Om det då vert gjort høve til frie vitnemål i forsamlinga og eg går fram og vitnar for dei andre om mi tru på Jesus, så er og blir hovudsaka like vel å sjå på han og snakke med han, i von om at han vil svare meg igjen. Det har hendt eg har vorte avbroten fordi eg vert for langdryg i praten eller fordi der kjem svar gjennom tyding av tungetale, men då er eg som vanleg vel fornøgde med at Jesus gir meg svar. Eg skal sjå på han som er trua sin opphavsmann og fullendar og snakke med han, så då er det viktig for meg å takke han for det verket han har byrja på og i tru og tillit til han la han fullføra det.

Heb.12,1 Når vi har så stor ei sky av vitne ikring oss, så lat oss leggja av alt som tyngjer, og synda som har så lett for å hanga ved oss, og med tolmod fullføra det laupet som er lagt framfor oss,  2 med augo feste på han som er trua sin opphavsmann og fullendar, Jesus. For å få den gleda som venta, tolte han krossen utan å bry seg om vanæra, og no har han sett seg på høgre sida av Guds kongsstol.  3 Ja, tenk på han som heldt ut ein slik motstand frå syndarar, så de ikkje skal trøytna og verta motlause.

Gud oppsedar oss

4 I striden mot synda har de enno ikkje gjort slik motstand at det stod om livet. 5 Har de gløymt dei manande ord som talar til dykk som til søner:

Son min, vanvørd ikkje Herrens tukt,

miss ikkje motet når han refser deg.

6 For den Herren elskar, tuktar han,

og han refser kvar son han tek seg av. 

7 At de må lida, tener til å oppseda dykk; Gud steller med dykk som med born. Finst det ein son som faren ikkje tuktar? 8 Får de ikkje tukt som alle andre, då er de ikkje søner, men uekte born.

Der var ti spedalske som bad Jesus om lækjedom og han sa at dei kunne berre gå og vise seg for prestane. Det var sikkert fordi lova sa at prestane skulle sjekke dei. På vegen oppdaga dei at dei vart lækte.

Luk.17,11 Medan Jesus var på vegen til Jerusalem, drog han gjennom grenselandet mellom Samaria og Galilea.  12 Då han skulle gå inn i ein landsby, kom det ti spedalske menn imot han. Dei vart ståande langt unna  13 og ropa: «Jesus, meister, miskunna deg over oss!» 14 Då Jesus fekk sjå dei, sa han: «Gå og vis dykk for prestane!» Og medan dei var på veg dit, vart dei reine.  15 Ein av dei kom attende då han såg han var lækt. Han lova Gud med høg røyst, 16 kasta seg ned for Jesu føter og takka han. Denne mannen var ein samaritan. 17 Då sa Jesus: «Vart dei ikkje reine alle ti? Kvar er så dei ni? 18 Var det ingen annan enn denne framande som kom attende og ville gje Gud æra?» 19 Og han sa til mannen: «Reis deg og gå heim! Trua di har frelst deg.»

Dei ni andre gjorde vel nøyaktig slik som han hadde sagt til dei, like vel undra han seg over at ikkje dei også kom attende og takka han. Kanskje dei hadde tenkt å komme attende og takke han etterpå? Men det hadde prestane neppe likt, dei hadde nok prøvt å bortforklare det og kanskje endåtil forbode dei å gå attende til Jesus og takke han. Men no sa han til denne eine at han kunne berre reise seg og gå heim att, trua hans hadde frelst han. Ja, då hadde den altså frigjort han frå makta til prestane også. Men no er Jesus vår øvsteprest hos Faderen og han gjer oss til eit kongeleg presteskap, han bana vegen for oss inn i den himmelske heilagdomen, så vi skal komme etter, inn i det høgheilage, som hans prestar.

Jesus har kalla meg og valt meg ut å tene han og han ser stort på det.

Jesus har mange gangar kalla meg til å stige fram for nådens kongsstol.

Heb.4,14 Sidan vi no har ein stor øvsteprest som har gått gjennom himlane, Jesus, Guds Son, så lat oss halda fast på vedkjenninga!  15 For vi har ikkje ein øvsteprest som ikkje kan ha medynk med oss i vår vesaldom, men ein som er prøvd i alt på same måten som vi, men utan synd.  16 Lat oss difor med frimod gå fram for nådens kongsstol, så vi kan få miskunn og finna nåde til hjelp i rette tid.

Slik er prestetenesta i den nye pakta og i 1990-91 kom der nokre bodskapar i dFEF M40 Oslo, som viser at Gud såg stort på det.

Søndag 2.12.90. Gud valde ut Abraham og han valde ut sin elska son, Jesus. Og han valde ut meg og vil eg skal innvie meg til å tene han og tene himmelen. Han kalla meg inn på vegen til det nye Jerusalem. Jesus er den som døyper med den Heilage Ande og eld.

 I den første tid, så utvalde eg Abraham. Den utveljinga står fast enno i dag, ja til evig tid. Like fast står det at det var eg som utvalde min elska Son, Jesus. Og eg vil gjere det slik at nasjonane vender sine blikk på Israel. Og eg vender mine hender til nasjonane, dei er der biletleg tala utstrekte med innbyding til mine nådegåver, endåtil dei som ikkje vil ha noko med mitt namn å gjere, men som berre vil trakke det ned under føter, innbyr eg til fellesskap.

Og det var eg som utvalde deg. Og eg innbyr deg i dag til å innvie deg til teneste for meg. Du skal ikkje tene denne verda, men du skal tene himmelen. Verda og all si lyst forgår, men eg vil gi deg av dei himmelske verdiar og skattar, som er gull verd, og som aldrig forgår. Eg kallar deg no inn på vegen til det nye Jerusalem. Du skal sette di tru og tillit til meg. Kvar den som kallar på Herrens namn, skal verte frelst.

Du har høyrt det før, at eg er den som døyper deg med den Heilage Ande og eld. To gangar har du høyrt det, og tre gangar har eg talt til deg, og eg trykker no på åtvaringa sin knapp; i dag om du høyrer mi røyst, så forherd ikkje ditt hjerte. Eg vil sjølv komme og ta bustad i deg. I det høge og heilage bur eg, og hos den som er broten og nedbøygd i ånda.

Du skal ikkje føle deg vissen og kraftlaus i din kvardag, men alt du treng i dagane som ligg føre, det har du i meg.»

Søndag 9.12.90. Eg er Guds tenar og skal innvie meg til å tene han, han vil utruste meg til den tenesta.

«Enten så tenar du denne verdens gud, det er Djevelen, eller så tenar du meg. Men du er min tenar, og du skal tene meg. Djevelen arbeider strengt no, for å hindre deg i å overgi deg heilt til meg. Eg venter på at du skal overgi deg heilt til meg, og innvie deg til teneste for meg. Eg har ikkje berre kalla deg til teneste, men eg vil også utruste deg til den teneste som eg har kalla deg til. Eg vil gi deg av slike himmelske rikdommar som du enno ikkje har fått del i. Eg har framleis min hugnad i menneska sine barn, og eg har min hugnad i deg.»

Søndag 23.12.90. Jesus gav meg den trua som sigrar over verda, så når trua vert utvatna hos mange skulle eg ha ei sterk og levande tru. Eg skal betene han og eit medmenneske.

«Eg gjer sundknuste hjerter levande, og eg gjer ditt sundknuste hjerte levande. Eg bur i denne sundknusing. Eg gir deg den tru i hjertet som sigrar over verda, den overvinnande tru. Så når trua utvatnast og uttynnast hos mange, så har du ei sterk og levande tru. Du skal ikkje slås ned, men du skal vere ein overvinnar. Eg vil frigjere trua i deg, så du fritt kan bevege deg i Andens verden. Du skal ikkje knyte deg i hop og strype deg inne, men fritt bevege deg i Andens verden. Eg vil sjølv bu der inne og skape ekte glede og høgtid hos deg. Du skal betene meg og du skal betene eit medmenneske.»

Tirsdag.25.12.90. Jesus er den som framleis fører mi sak. Han har gjort eit verk i meg ved sitt Ord, det er ikkje grunnlagt på noko i meg sjølv, men det er grunnlagt på Guds Ord. Eg skal ikkje vere hale, men hovud.

«Når eg rører deg og beveger deg, så la deg bevege av meg. Når du rører saumen av mitt klesplagg, så får du erfare at der går ei kraft utifrå meg. Der er framleis nåde og styrke å hente hos meg. Eg er framleis den som fører di sak. Du skal ta til deg av mitt ord og glede deg over mitt ord, og styrkast ved det i ditt innvortes menneske.

Sjølv om du ikkje alltid ser meg, men føler at eg er langt borte, så er eg der. Det verk som er gjort i deg, det er det eg som har gjort ved mitt ord, det er ikkje grunnlagt på noko i deg sjølv, men det er grunnlagt på mitt ord. Det var eg som kalla deg ut av mørke, til mitt lys.

Denne verda held seg til bedrag og den let seg bedra, fordi den ikkje vil tru.

Når du framheld mitt namn og vedkjenner mitt namn for dine medmenneske, så har dette namnet den eigenskapen at det skaper tru der inne.

Du skal ikkje vere hale, men du skal vere hovud.»

Søndag 13.10.91. Innfor Guds heilage åsyn får eg kjenne dei evige himmelske krefter, dei tilflyter mitt liv, så eg kan tene han midt i hans kyrkjelyd og mellom menneske som er i nød.

Formiddagsmøte i M40, Videobandopptak:

«Ja, veien er open, adgangen er fri, gjerdets skillevegg er borte. I kraft av mitt fullbrakte forløsningsverk på Golgata, så bana jeg en ny og levende vei, like inni Helligdommen. Nå er ikke adgangen lenger bare for en enkelt mann, en enkelt gang, men i dag er adgangen open og fri for den som kommer på forløsningens grunn, for den som kommer på blodets grunn. Du som mitt elskede barn, du får komme, du får være, du får leve i min helligdom.

Der innfor mitt hellige åsyn lar jeg deg fornemme den himmelske atmosfære, lar jeg deg fornemme de himmelske og de evige krefter, lar jeg deg fornemme av de kommende goder, sier Herren, det som jeg har beredt for den som elsker meg. Men allerede her, så får du kjenne, du lever ditt åndelige liv, i meg, innfor mitt åsyn, i sammen med meg, og denne verden blekner i lyset av min herlighet, og denne verdens storhet blir for ingenting å regne i lyset av min herlighet, sier Herren. Og i lyset av kongens åsyn, der har nettopp du funnet ly.

Der i ly av mitt hellige åsyn, skal du få være, skal du få leve, skal du få kjenne at de himmelske krefter tilflyter ditt liv, så du kan tjene meg midt i menigheten, så du kan tjene meg midt iblant menneskene som er i nød. Så ditt liv kan være et fristed for de etterfulgte, så ditt liv kan være et fristed for de fangne, også du midt i en mørk og vanskelig verden kan få være med å bringe himmelsk lys og himmelsk liv til en fallen og forkommen menneskeslekt. Fordi du er min tjener i min helligdom, så sender jeg deg ut for å bringe himmelen inn til mennesker i mørke og til mennesker i nød.»

Gud valde ut Abraham og så valde han ut sin elska Son, Jesus. Og så valde han ut meg. Mellom Abraham og Jesus kom Moses og dei andre profetane og den levittiske prestetenesta. I den nye pakt vert dette fornya, så eg kan tene han som prest og profet i den nye pakta, det er tydeleg vis det han har kalla og utvalt meg til. Eg skulle tene Kristus og eit medmenneske, eg forstod det slik at det var henne som han gav meg til kone og då var det henne Reella eg tenkte på. Eg skal ikkje vere hale, men hovud (5.Mos.28,11-14), ja, for Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud.

Profetteneste også.

Gud sender framleis sin tenar for å forkynne bodskapen til Johannes døyparen. Bodskapen i Sion Åheim 20.3.2022, Tungetale ved Palma Åhjem, tyding ved Magnor Myklebust:

«Ja, seier Herren, endå ein gong har eg sendt ein av mine tenarar til din stad, bringe lys, fred, frelse, glede og å samle mitt folk med meg, til vederkvegelse, til fornyelse, i ditt ekteskap, i din heim, … Og eg vil endå ein gong vende fedranes hjerte til barna og barnas hjerte til fedrane, så ikkje eg skal slå landet med bann, men til velsigning. Opne ditt hjerte vidt opp og ta imot det budskap, som endå ein gong blir sendt imot deg. Amen.»

Malaki.4,5 Sjå, eg sender profeten Elia til dykk

før Herrens dag kjem, den store og skræmande. 

6 Han skal venda fedrehjarto til borna

og barnehjarto til fedrane,

så eg ikkje skal koma og bannstøyta landet.

Magnor Myklebust talte profetisk om at vi må verte som born for å komme inn i Guds rike (11.8.2022). Ja, Jesus sa endåtil at den som gjer seg liten som eit barn, er den største i Guds rike (Matt.18,1….). Eit lite barn er heilt avhengig av omsorga frå sine foreldre og har tillit til dei, at dei elskar det og har omsorg for det. Når vi overgir oss slik til Faderen, får vi oppleve at han gjer storverk med oss, slik kan vi verte store i Guds rike.

Eg tok imot desse bodskapane som om det var til meg personleg og dermed vart det også bodskapar som eg hadde å bringe vidare til andre.

Matt.10,40 Den som tek imot dykk, tek imot meg; og den som tek imot meg, tek imot han som har sendt meg.  41 Den som tek imot ein profet fordi han er profet, skal få ein profets løn, og den som tek imot ein rettferdig mann fordi han er rettferdig, skal få ein rettferdig manns løn.  42 Og den som gjev ein av desse små, om det så berre er ei skål kaldt vatn fordi han er læresvein – sanneleg, det seier eg dykk: Han skal ikkje missa si løn.

2.9.2023 kviskra Magnor ein profetisk bodskap i øyra mi, den vart litt svak i innspelinga:

«Eg har satt foran deg ei open dør, gå (først?) inn den døra, for der er opning, der skal du gå inn. Der skal du vere med og bruke gavene, den profetiske gave som skal vere til styrke og velsigning for mange. Ver berre du frimodig. Du er ikkje åleine, eg går med deg. ….. Amen.

Eg var invitert til ei boklandsering på Biologibygget ved Universitetet i Oslo og tenkte på å fare og så gå på møte i Maranata på søndagen og tok dette som svar og for. I ettertid tenkte eg at det vart litt stusseleg med gjennomføringa, at eg skulle tale profetisk. Men eg byrja å skrive om profetiane på bloggesida mi og på facebook og tenkte meg at det likevel var adressert til Realfag ved Universitetet i Oslo og til Maranata Oslo. På nyåret vart det ein debatt i avisa Dagen om endetidssynet, der dei som heldt seg til det tradisjonelle endetidssynet til pinsevennane, hushaldningslæra, gjekk til åtak på preterismen, ved Finn-Arne Lauvås (FAL). Eg prøvde å ta del i debatten i kommentarfeltet på nettutgåva deira, men fann fort ut at dette ikkje hadde noko særleg for seg, så eg fortsette berre på min måte. Det er tydeleg at deira motstand mot FAL og hans forkynning også var motstand mot meg og min bodskap. Det er også tydeleg at dei meiner dei er så lærde at dei foraktar oss som ulærde ungar, men lærdomen som dei er så stolte av, husholdninslæra, er dårskap. 

Jesus kalla Sions Dotter til å frigjere seg.

I bodskapen 28.9.2008 talte Jesus til meg om det ordet som eg hadde omgitt meg med og eg forstod at det var denne bodskapen, det var hans ord og det var ånd og liv og ein frigjerande bodskap, det var ein lovnad som eg skulle gå inn på og det var ein bodskap eg skulle gå ut med, han kalla meg på nytt til å gå i ferdiglagde gjerningar, så eg for til Oslo i januar 2009 og byrja på praktisk pedagogisk undervisning. Eg sa litt om det i dFEF M40 Oslo, men dei ville ikkje høyre på meg. Men i 12.2.2011 var der ei møtehelg i dFEF og det var som om møtet var for meg. Jesus kalla Sions dotter til å frigjere seg, som om ho framleis var i Babylonia, som om ho framleis var i mørke, til å komme ut i Kristi lys og tene han og få hans omsorg for sin familie og naboane. Men det verka som om ho ikkje forstod at det var til henne, for der var ingen synleg respons på det. Men på eit møte i Maranata på slutten av året kalla Jesus Sions Dotter ut i dansen med dei glade, for han er Herren hennar brudgom og ektemann. Kva vart så responsen på det? Jau, dei går ut på byen med evangeliet. Men nokre år seinare kalla Jesus Elin Therese Slotten til å gå ut og forkynne evangeliet og spesielt forkynne lækjedom ved bøn, til tross for at ho var så sjuk at ho knapt orka tanken på det. Men ho gjorde det like vel og vart lækte og vart då svært så ivrig med å vitne om Jesus.

Jesus har sett framfor meg ei open dør og kalla meg til å gå inn. Det er døra inn i hans kyrkje og døra inn i himmelen. Men så kjem Elin med ein profetisk bodskap om at eg skal berre sitje i ro og be om noko større, som Elia i einsemda. 

  Jesus har sagt eg skal sjå at han har sett framfor meg ei open dør, som ingen kan lukke, ja, for hans frelseverk er fullført og fullkome, det er grunnlaget som eg har å gå inn på, det er døra til himmelen og det er døra inn i den kristne forsamlinga. Han er sjølv døra, så ved å sjå på han, ser eg etter moglegheita som han opnar for meg, som opne dører for meg, fordi han er den opne døra for meg, som vegar som er opne for meg, fordi han er vegen eg har å gå vegen til Faderen. 

Slik har eg prøvt å tenke også når eg skriv på internett, på Facebook og på bloggesida mi. Og i januar 2023 byrja Jesus å svare meg gjennom profetiske bodskap ved Elin Therese Slotten og det har han og ho fortsett med. Han sa det var sesong for meg til å sitje i ro og halde meg nær til han, til samanlikning med Elia, når han bad om at det ikkje skulle regne på tre og eit halvt år. Eg skulle be han gjere noko stort, eg skulle få komme inn i det nye som han eigentleg hadde for meg. 

Profetisk bodskap ved Elin Therese Slotten 18.3.2024:

«Jeg ser alt du har sagt og skrevet ned til meg, sier Herren, det holder jeg som min største skatt. Alt er bevart og tatt vare på hos meg. Du er dyrebar og viktig. Det du deler med meg om dine drømmer og lengsler er viktig for meg. Ikke tro for et øyeblikk at jeg ikke har hørt det eller sett det eller ikke bryr meg. Jeg elsker deg ufattelig høyt. Jeg lengter etter at du skal be meg om enda større ting. Nå er tiden inne for deg til å tørre å be meg om mer. Tro meg for mer enn det du kan se. Be meg om å vise deg hvor mye du er elsket av meg. Be meg om å vise deg de større gjerninger jeg har ment for ditt liv. Tro meg for mer. Rop til meg, så skal jeg vise deg store og ufattelige ting. Ting du ikke kjenner til. Be meg om å vise deg hva du skal tro meg for og jeg skal legge det på hjertet ditt. Jeg har fortrolig samfunn med de som frykter meg og jeg skal vise dem min pakt. Elia var et menneske under samme kår som du. Og han bad inderlig om at det ikke skulle regne og det regnet ikke på jorden i tre år og seks måneder. Ett rettferdig menneskes bønn virker med stor kraft. Dine bønner er viktig og de virker. Vær lydig til meg. Lydighet er betre enn offer. Jeg lengter etter at mine barn skal ha fellesskap med meg daglig, høre etter min ledelse og stemme, gå i takt med mitt hjerte. Ikke gå når det er en tid for å sitte, men gå i takt med mine tider og sesonger. Uten et nært, intimt forhold med meg er det umulig for deg å handle utifra mitt hjerte. Kom og sit tett inntil meg, hør mitt hjerteslag som slår for deg og jeg skal vise deg mine tider og veier for deg. Jeg har enda mye mer for deg, mitt elskede barn. Ha ikke det synlige for øyet, men det usynlige. For det synlige tar slutt, men det usynlige er evig. Nå er det tid for å tro meg for mer, også for deg.» 

Eg har teke vare på hans ord, både det som er skrive i Bibelen og det han har talt til meg og minna meg om ved sin Ande i kyrkjelyden, eg har opptak frå tyding av tungetale heilt tilbake til omlag 1990. Eg har sett det på grunnlag at det som står skrive i Bibelen. Og han har bønhøyrt meg og teke vare på det som eg har sagt og skrive og held det for å vere ein stor skatt. Han har høyrt mi bøn og det er og blir ei stor løn og så vil han at eg skal be om endå større ting.

Heb.11,6 Utan tru er det umogeleg å vera til hugnad for Gud. For den som stig fram for Gud, må tru at han er til, og at han løner dei som søkjer han.

Vi har teke imot Guds Ord i tru og teke imot den Heilage Ande, så den openberrar Ordet for oss og minner oss om Jesus ord ettersom han ser at vi treng det, men også for at vi skal komme vidare og inn i større openberring og oppleving av Guds herlegdom.