Bilete: Bilete: Georg Wilhelm Friedrisch Hegel (1770-1831). Sitat frå snl.no:

Religionsfilosofi

Det har lenge pågått debatter om religionens rolle i Hegels tenkning. Han har blitt ansett både som ateist, panteist og forsvarer av luthersk protestantisme. Sakens kompleksitet skyldes til dels at Hegels syn på kristendommen, som han anså for å være den høyeste formen for religion, gikk gjennom flere faser.

I tidlige skrifter som Die Positivität der christlichen Religion (Den kristne religionens positivitet) fra 1795–1796 uttrykte Hegel et kritisk syn på kristendommen som objektiv religion, det vil si som organisert trosform. Som Søren Kierkegaard (1813–1855) skulle gjøre etter ham, trakk Hegel frem viktigheten av subjektiv tro. I verker som Der Geist der Christentum und sein Schicksal (Kristendommens ånd og dens skjebne) fra 1798–1800 uttrykte Hegel større nærhet til kristendommen.

SITAT SLUTT.

Ved å velsigne Kristus, vert vi velsigna, men dei som forbannar han vert forbanna.

Abraham trudde Gud og det vart rekna han til rettferd, så Gud velsigna han og lova han at i hans ætt skulle alle folkeslag velsignast. Dei som velsigna han skulle verte velsigna, men dei som forbanna han, skulle verte forbanna. Denne lovnaden får vi oppfylt i Kristus, ved å tru at Gud vekte han oppatt frå dei døde, vert vi rettferdige for Gud og vert velsigna. Gud elska verda så høgt at han sende Son sin den einborne, så kvar den som trur på han ikkje skal gå fortapt, men ha evig liv. Alle som tok imot han (velsigna han), gav han rett til å verte Guds born, fødde av livsens vatn og Guds Ande og det vom er født av Anden er ånd. Han velsigna småborna og sa til disiplane sine at dei skulle la dei komme til han, for Guds rike høyrer slike til. Dei vaksne måtte vende om og verte som born, ja, fødast på nytt, for å sjå Guds rike og komme inn i det. Soleis er barnetrua fundamental kristendom og det er viktig for oss å verte verande i den, så vi vert verande i velsigninga, sjølv om vi lærer mykje meir seinare i livet, både av kristendom og andre fag.

Idealet for oss vert å gjere seg liten som eit barn Jesus tek i sin famn og velsignar og å ta imot kvarandre som  slike små born.

Matt.18,1 I same stunda kom læresveinane til Jesus og spurde: «Kven er den største i himmelriket?» 2 Då kalla han til seg eit lite barn, sette det midt imellom dei 3 og sa:

Sanneleg, det seier eg dykk: Utan at de vender om og vert som born, kjem de ikkje inn i himmelriket. 4 Den som gjer seg sjølv liten som dette barnet, han er den største i himmelriket.

5 Den som tek imot eit slikt lite barn i mitt namn, tek imot meg. 6 Men den som forfører ein av desse små som trur på meg, han var betre faren om dei hadde hengt ein kvernstein om halsen hans og søkkt han i havsens djup. 7 Å, usæle verd for hennar forføringar! Forføringane må koma, men ve det mennesket som dei kjem frå!

8 Om handa eller foten lokkar deg til synd, så hogg dei av og kast dei frå deg! Det er betre for deg å gå halt eller vanfør inn til livet enn å ha to hender og to føter og verta kasta i den evige elden. 9 Og om auga lokkar deg til synd, så riv det ut og kast det frå deg! Det er betre for deg å gå einøygd inn til livet enn å ha to augo og verta kasta i helvetes eld.

10 Ta dykk i vare så de ikkje vanvørder ein einaste av desse små! For eg seier dykk: Englane deira i himmelen ser alltid min himmelske Fars åsyn. 11 For Menneskesonen er komen for å frelsa det som var fortapt.

Det kan vere mange som reknar seg for å vere så vise at dei foraktar dette, så dei dei ikkje tek imot eller fell ifrå og fråfallet fører til forbanning. Men då kan vi bruke velsigninga som referanse, bruke Jesu fullførde frelseverk som referanse, for på det grunnlaget vert vi forsona med Gud og vert velsigna. Med den referansen kan vi påpeike fråfallet og rettleie folk til å vende om til Kristus, så dei kan verte velsigna og frelste.

Eg er oppvoksen i Kyrkja og mor mi lærde meg å be kveldsbøna, det var å påkalle Kristus som vår frelsar og Herre, be han frelse våre næraste og be slik for folket og landet og be Fadervår. Når eg var ni år skjøna eg at frelsa var det motsette av å verte dåra og forførde slik som ved syndefallet, så eg byrja å be han frelse oss frå det, som første prioritet og gi meg ei frelst kvinne til kone som andre prioritet. Når eg bad slik, merka eg at han var meg nær og slik vart eg kjend med han som min beste ven. Det var slik som det står skrive, at Herren er ein skugge ved mi høgre hand.

Slik bad eg når eg gjekk på gymnaset også og eg tenkte meg at eg skulle få ta imot henne som eit Guds barn i samsvar med Matt.18,2-4. Han har mange gongar svart meg at han er den som tek seg av mi sak og eg forstår det slik at det er på denne måten. Eg skulle komme til han med den og overgi meg heilt til han, så eg tenker meg at det er ved at eg sjølv også gjer meg liten som eit slikt lite barn som han tek i sin famn. Eg er viss på at Jesus elskar meg, så han vil gi meg ei frelst kvinne til kone. Så spørst det om dei kristne vil kjennast ved han og innrømme at han elskar meg, så han vil gi meg ei frelst kvinne til kone.

Joh.Op.3,8 Eg veit om gjerningane dine. Sjå, eg har sett framfor deg ei opna dør, som ingen kan stengja. For du har lita kraft, og likevel har du halde fast på mitt ord og ikkje fornekta mitt namn. 9 Sjå, eg lèt nokre koma frå Satans synagoge, av dei som lyg og seier dei er jødar, men ikkje er det. Dei skal koma og kasta seg ned for føtene dine, og dei skal skjøna at eg har elska deg. 10 Du har halde fast på mitt ord om tolmod. Difor vil eg halda fast på deg i den prøvingstid som skal koma over heile verda, for å prøva dei som bur på jorda. 11 Eg kjem snart. Hald fast på det du har, så ingen skal ta krona di!

Då viser det seg at eg får motstand frå prestar og skriftlærde i kyrkje og kristne organisasjonar, som om dei har alternativ. At der er andre som skal ta seg av mi sak i staden og såp gjer dei politikk ut av det. Så slik er fråfallet i kyrkja.

Det var nok derfor den Katolske Kyrkja vedtok at Kristus er så streng at vanlege folk ikkje kunne komme til han direkte, men måtte gå via paven, prestane og helgenane. Slik har dei forkynt ein heilt annan Jesus enn den som det er fortalt om i evangelia og som apostlane vitna om. Det viser seg også ved at protestantane protesterer mot Paulus si lære om at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud.

Synda skilde menneska frå Gud, men med eitt syndeoffer tok Jesus bort synda ein gong for alle. Når vi vedkjenner vår synd for Jesus, reinsar hans blod oss frå all urettferd (1.Joh.1,5-10). Jesus er vår øvsteprest, som bana vegen for oss inn i det høgheilage i den himmelske heilagdomen, så vi kan komme etter og stige fram for nådens trone og finne miskunn og få nåde til hjelp i rette tid (Heb.4,14-16). Slik er prestetenesta i den nye pakt og det gjeld for alle som tek imot nåden Gud gir oss i Kristus.

Men den Katolske Kyrkja oppretta i staden skriftestolar der folk kunne komme og vedkjenne si synd og så kom avlatshandelen, for at dei liksom skulle få tilgjeving. Men det var å vende seg til ein annan øvsteprest og Messias enn Kristus, så konklusjonen vart at synda framleis skilde dei frå Gud, så dei ikkje kunne komme til han og be til han som hans born.

Paulus fortalde om den gamle vonde naturen som med kjøtets lyst står Guds Ande imot, så vi skulle tenke som so at den er krossfesta og død med Kristus og å dåpen gravlagd med han, der er vi også oppreiste med han ved Guds kraft. Jesus er brødet som kom ned frå himmelen for å gi verda liv, det er den nye naturen som Gud gir oss frå himmelen, det ordet som Jesus har tala til oss er ånd og liv. Og så skal vi la Anden som han gir oss råde i vår døyelege lekam.

I 1.Mos.2 er det fortalt at Gud såg at det var ikkje godt for mannen å vere åleine, så han ville gi han ei hjelp som høvde for han. Derfor skapte han kvinna av mannens sidebein og førde henne til han, så dei skulle vere eitt kjøt. Dette var godt for manne og det skulle vel ikkje vere så vanskeleg å skjøne at det var godt for kvinna også. Men det synest som om misunning og smålegheit er noko av det mest seigliva i den gamle vonde naturen, så kvinna vert opplærd til at ho skal vere misunneleg på mannen og så småleg at ho ikkje unner han det gode liv, til tross for at ho sjølv gir avkall på det, ikkje unner han å verte frelst for æva og ikkje unner andre det heller, ved at ho sjølv gir avkall på det og prøver å trekke fleire med seg i sitt fråfall. På grunn av misunning og smålegheit mot menneske som vel å verte frelst, held dei fram med sitt fråfall, for å prøve å trekke fleire med seg.

Gud skapte mannen og sette han til å dyrke og verne hagen og det var det kona hans skulle hjelpe han med, så det gav dei meining med livet. Det er naturleg nok ein kamp for tilværet, men kona han skulle vere ei hjelp for han, så dei skulle samarbeide om ei felles sak. Men ho verft forførde og det er så fundamentalt at der er som om det vert skilsmisse før det vert ekteskap, ja, før dei har kome så langt at dei har snakka om det. Det vert kravt at ho skal få «leve slik ho vil» utan å bry seg om han og så kallar dei det frigjering. Soleis vert retten til ytringsfridom overkøyrt og eliminert. I staden for å vere til hjelp for han, motarbeider ho han og det er organisert, hatet mot han vert organisert, så han skal verte hata og forfølgd resten av livet. Ho skal leve slik som ho vil, moralsk eller umoralsk, utan å bry seg om mannen og så vert han like vel stilt til ansvar for det. For ormens strategi er å lokke, dåre og forføre kvinna slik som ved syndefallet, for så å bruke henne til å lokke han, han gjer krav på henne for så å prøve å gjere krav på mannen også.o skal lkeve slik som ho vil, moralsk eller umoralskH

Derfor må vi ta tilflukt til Herren og søke berging hos han. Kristus er det Guds Lam som bar verda si synd og som sona den ved at han døde i staden for oss på korset. Så eg må komme til han med mi sak og overgi meg heilt til han. Gud er ånd og han bur i meg og han som bur i meg er større enn han som bur i verda. Derfor har eg seier.

Sitat frå 12.10.2014. Møte i Maranata. «Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår.» – Velsigning frå himmelen ved trua på Jesus. :

Tungetale ved Mari, tyding ved John Miland.

«Ja, seier Herren, eg har sagt i mitt Ord, at du skal fryde deg og glede deg i mi frelse. Gled deg i meg, seier Herren, så skal eg gje deg kva ditt hjerte attrår. Ver ikkje opptatt med det som er rundt deg, sjå deg ikkje om, verken til høgre eller venstre, men ha ditt blikk festa på meg, seier Herren. Ver oppteken med det som er der oppe. Eg har jo sagt i mitt ord, er de oppreist med meg, då skal de søke det som er der oppe. Men eitt er nødvendig, seier Herren, det er å verte fylt av min Ande, fylt av mi salving og kraft i denne tida. For sjå, den vonde, han står dykk imot. Men med mi kraft og mi salving, så skal de vinne meir enn siger, seier Herren. For sjå, den ånd som bor i deg, den er sterkare enn den som er i verda.

Mange er dei i desse dagar, som ser seg tilbake og som ligg etter på vegen. Derfor, mine barn, skal de rope til meg og be for dei, at dei skal få ny kraft og nytt mot og eg skal møte dei på nytt igjen, seier Herren. For sjå, det er mange som er såra, det er mange som har det vondt og lid. Men de, mine born, de skal gå ut og trøyste dei. Og de skal hjelpe dei på vegen, for eg har sagt i mitt Ord, at de som er sterke, de eg skuldige til å bere dei svake. For sjå, det er mange svake mellom mitt folk. Men eg, Herren, ynskjer å kalle dei i desse dagar og eg, Herren, skal fylle dei med mi salving og kraft. Og då skal den svake seie, eg er ein helt. For sjå, det er kun med mi kraft du kan vinne siger.

Ja, eg vil prise og opphøye deg, min frelsar og Herre, fordi du har frelst meg, fordi du har skrive mitt namn i livets bok. Og eg veit at når du kjem, så skal eg få vere med. Og eg skal vere med i den skaren, som skal toge inn i staden med dei faste grunnvollar. Å, kor eg lengtar etter å sjå deg, som mi sjel elskar. Amen.»

Filosofi og metafysikk; kva er mest fundamentalt?

Med universaliestriden på 1100-talet e.Kr. fekk metafysikken si stordomstid, det var ei lære om kva som er mest fundamentalt i tilværet og går heilt tilbake fil antikk filosofi, som starta som naturfilosofi, først som matematikk og så kom Demokrit med si atomlære. I renessansen vart dette til moderne naturvitskap og sidan kom moderne teknologi også. Men kvar vart det då av resten av metafysikken? Mange heldt det for å vere uinteressant og uviktig, gagnlaus og meiningslaus spekulasjon. Men i vår tid er det som om mange fundamentale spørsmål dukkar oppatt og dei som vil gje seg ut for å vere vise, kjem med svar på vegne av folk, for å få makt. Svara er dårskap, så det strir både mot kristendomen og den naturfaglege tenkinga, for det viktigaste for dei er ikkje å søke noko som er sant å rett, men å få makt.

Skulle kanskje ikkje både jødar og kristne vite kva som er meste fundamentalt og erkjenne det i kyrkje og synagoge og fortelje det dei dei som  står utanfor også?

I Bibelen har vi Mose-lova og profetane, med historieskriving og skapingssogene frå lenge før antikk kultur, så skulle kanskje ikkje både kristne og jødar kunne vite kva som er mest fundamentalt og erkjenne det i kyrkje og synagoge og fortelje det til dei som står utanfor også? Visst skulle dei vel det!

Farisearane og dei skriftlærde ville dømme Jesus fordi han lækte på sabbaten, som om det var ein jobb han gjorde, men det var Gud som gjorde sitt verk og Jesus sa at Faderen arbeider alt til no, derfor arbeidde Sonen også.

Joh.5, 15 Mannen gjekk, og han fortalde jødane at det var Jesus som hadde gjort han frisk.

16 Jødane tok til å forfylgja Jesus fordi han hadde gjort dette på sabbaten. 17 Men han sa til dei: «Far min arbeider til denne dag, og eg arbeider òg.» 18 Etter dette var jødane endå meir huga på å drepa han, ikkje berre fordi han braut sabbaten, men òg fordi han kalla Gud far sin og gjorde seg sjølv lik Gud.

19 Då tok Jesus til ords og sa til dei:

Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Sonen kan ingen ting gjera av seg sjølv, men berre det han ser Faderen gjer. Det Faderen gjer, det gjer Sonen like eins. 20 For Faderen elskar Sonen og syner han alt det han sjølv gjer. Og han skal syna han større gjerningar enn desse, så de skal undra dykk. 21 For liksom Faderen reiser opp dei døde og gjer dei levande, såleis gjer Sonen òg levande dei han vil. 22 Og Faderen dømer ikkje nokon, men han har gjeve all dom over til Sonen, 23 så alle skal æra Sonen liksom dei ærar Faderen. Den som ikkje ærar Sonen, ærar heller ikkje Faderen som har sendt han.

24 Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Den som høyrer mitt ord og trur på han som sende meg, han har evig liv og kjem ikkje for domen, men har gått over frå døden til livet. 25 Sanneleg, sanneleg, det seier eg dykk: Det kjem ei tid, ja, ho er alt komen, då dei døde skal høyra Guds Sons røyst, og dei som høyrer, skal leva. 26 For liksom Faderen har liv i seg sjølv, har han òg gjeve Sonen å ha liv i seg sjølv; 27 og han har gjeve han fullmakt til å halda dom av di han er Menneskesonen. 28 De må ikkje undrast på dette. For det kjem ein time då alle dei som ligg i gravene, skal høyra hans røyst. 29 Og dei skal koma fram; dei som har gjort godt, skal stå opp til livet, men dei som har gjort vondt, skal stå opp til dom. 30 Eg kan ikkje gjera noko av meg sjølv. Eg dømer etter det eg høyrer, og domen min er rettferdig. For det er ikkje min eigen vilje eg vil fremja, men hans vilje som sende meg.

…..

Ved trua på Jesus får vi komme inn til Guds kvile (Heb.3-4), hans frelseverk er fullført og full kom, så vi får kvile både på grunnlag av at Gud fullførde sitt skaparverk og Kristus fullførde sitt frelseverk.  Dette er mest fundamentalt, det er ein grunnvoll vi har å bygg på, så ved Guds nåde får menneska bygge sine liv på den grunnvollen, med utdanning, arbeid, ekteskap og familieliv, hus og heim, kyrkjelyd og samfunn. Ja, kyrkja er då oppbygd på den grunnvollen. Så skulle ho kanskje ikkje vite det? Skulle ho kanskje ta bort grunnlaget for hennar eigen eksistens? Er det ikkje heller andre som prøver å undergrave hennar eksistens og erstatte grunnlaget med noko anna (Joh.Op.17-18)? Skulle ho kanskje ikkje vite kva som er mest fundamentalt?

Kjelda med det levande vatnet og Guds Ande.

I den andre skapingssoga er det tale om ei tørr og livlaus jord, men så vart der ei oppkome og Gud skapte mannen av mold frå marka og bles livsens ande i nasa hans, så han vart ei levande sjel. Dette tek eg som symbol på livsens vatn og Guds Ande.

1.Mos.2,4 På den tid Herren Gud skapte jorda og himmelen, 5 fanst det ikkje ein busk på jorda, og endå hadde ikkje eit grønt strå runne. For Herren Gud hadde ikkje late det regna på jorda, og det var ikkje menneske til å dyrka marka. 6 Men så braut ei kjelde fram or jorda og vatna heile marka. 7 Og Herren Gud skapte mannen av mold frå marka og bles livsande inn i nasen hans, så mannen vart til ein levande skapning.

Jes.12,2 Sjå, Gud er mi frelse,

eg er trygg og ottast ikkje.

For Herren er mi kraft og min styrke,

og han har vorte mi berging.

3 Med fagnad skal de ausa vatn

or frelseskjeldene.

Jes.44,1 Men høyr no, Jakob, min tenar,

du Israel, som eg har valt ut!

2 Så seier Herren,

han som har skapt deg og laga deg

og hjelpt deg alt frå mors liv:

Ver ikkje redd, du min tenar Jakob,

Jesjurun, som eg har valt ut!

3 For eg vil renna vatn over det tyrste

og straumar over det turre.

Min Ande vil eg renna ut over di ætt

og mi velsigning over dine etterkomarar.

4 Dei skal veksa opp som sev i vatn,

som poplar attmed bekkefar.

Jer.2,13 For to vonde ting har folket mitt gjort:

Dei har gått bort frå meg,

kjelda med levande vatn,

og hogge seg brunnar,

leke brunnar som ikkje held vatn.

Joh.4,13 Jesus svara: «Kvar den som drikk av dette vatnet, vert tyrst att. 14 Men den som drikk av det vatnet eg vil gje han, skal aldri meir tyrsta. Det vatnet eg vil gje han, vert i han ei kjelde med vatn som vell fram og gjev evig liv.» 15 Kvinna seier til han: «Herre, gjev meg det vatnet, så eg ikkje vert tyrst meir og ikkje treng koma hit og dra opp vatn.»

Joh.7,37 Siste dagen i høgtida, den store festdagen, stod Jesus fram og ropa: «Den som tyrstar, skal koma til meg og drikka. 38 Den som trur på meg, frå hans indre skal det, som Skrifta seier, renna elvar med levande vatn.» 39 Dette sa han om Anden dei skulle få, dei som trudde på han. For endå var ikkje Anden komen, av di Jesus endå ikkje var herleggjord.

Denne kjelda har med kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne å gjere. Det ser vi av 1.Mos.2, Joh.4 og

SO.5,15 Drikk or din eigen brunn,

rennande vatn or di eiga kjelde!

16 Lat ikkje kjeldene dine renna ut på gata,

bekkene dine strøyma på torg og plassar!

17 Du skal ha dei heilt for deg sjølv

og ikkje dela dei med andre.

18 Då skal kjelda di vera velsigna.

Gled deg over din ungdoms kone,

19 den elskelege hind, den yndefulle gasell!

Fryd deg støtt ved hennar barm,

lat alltid hennar kjærleik gjera deg ør!

2.Kor.4,3 Er då vårt evangelium dult, så er det dult for dei som går fortapt. 4 For denne verdsens gud har blinda hugen åt dei vantruande, så dei ikkje ser ljoset som strålar fram frå evangeliet om Kristi herlegdom, han som er Guds bilete. 5 Vi forkynner ikkje oss sjølve, vi forkynner Jesus Kristus som Herre og oss som dykkar tenarar for Jesu skuld. 6 For Gud, som sa at ljos skulle skina i mørkret, han har late det skina i våre hjarto, så kunnskapen om Guds herlegdom, som strålar i Kristi åsyn, skal lysa fram.

7 Men vi har denne skatten i leirkar, så den veldige krafta skal vera av Gud og ikkje av oss.

Eg har bedt Jesus gi meg ei frelst kvinne til kone, då er ho født av Anden og det som er født av Anden er ånd og ho lever i eit kjærleiksforhold til Faderen som hans barn og eit kjærleiksforhold til Kristus, som hans brud. Ho er for meg som ein slik dyrebar skatt som Gud har gitt meg i hjertet ved den Heilage Ande, ein lovsong til Gud og ein draum som Jesus har gitt meg. Og så skal eg sjå til at eg bidreg i kyrkjelyden med det som han har gitt meg i hjertet.

Sitat frå 2015.03.29.M. Livet, vekkinga og fornyinga. – Velsigning frå himmelen ved trua på Jesus. :

Tungetale ved Aud, tyding ved Tore:

«Midt i mi menigheit har eg bestemt det skal vere vekking, midt i mi forsamling har eg bestemt at der skal livet vere. Det er ikkje noko som personar har, men det er noko som mi forsamling skal eige i si midte. Der skal livet vere, der skal overfloda vere, der skal fornyinga vere. Derfor sjå til at du bidreg med det Gud har gitt i ditt hjerte, så skal eg rake glørne saman og  så skal bålet byrje å flamme og elden skal byrgje å brenne og du skal få kjenne at pinsefesten sin dag, den er ikkje over, den er framleis tilgjengeleg.

Stå ikkje ved bredda og sjå på nådens flod, men kast deg uti, så skal du kjenne den skal bere deg, den skal halde deg oppe og du skal få oppleve  ein fryd i ditt hjerte som du aldrig før har kjent, for det er ikkje av gjerningar du får det, men du får det som er gitt av berre nåde. Og skattkammeret mitt er ope og alle rikdommar og skattar er tilstades, skjult i meg. Men du må ha apetitt og når du har lengsel, så skal du gå inn og så skal du ta for deg av det som er fullbrakt og eg skal gi deg det som arv og då skal du fryde deg og glede deg. Fordi eg Herren skal fylle deg med overflod.

Eg skal gi deg føter som hindane, du skal bli stilt opp på høgdene og du skal få sjå det vidstrakte landet, og med dine auge skal du sjå det og med di tru skal du innta det, for landet det ligg ope for deg, fiendane er besigra, det er ikkje ein mur som skal vere for høg for deg. Men du skal få kjenne at med tru skal du innta -, bry deg ikkje om omstenda, men ver oppteken med meg, så skal eg Herren løfte deg inn i ei atmosfære og du skal verte til eit anna menneske.»

2.Kor.11,2 For eg brenn av omsut for dykk, som Gud sjølv. Eg har trulova dykk med Kristus, og berre med han, så eg kan føra dykk fram for han som ei rein møy. 3 Men eg er redd at liksom ormen dåra Eva med sine svikråder, såleis skal òg tankane dykkar førast på avvegar, bort frå den ærlege og reine truskapen mot Kristus. 4 For de toler det svært så godt at nokon kjem og forkynner ein annan Jesus enn den vi har forkynt, eller at de får ei anna ånd enn den de har fått, eller eit anna evangelium enn det de har teke imot.

Gal.1,6 Det undrar meg at de så snøgt har vendt dykk bort frå han som kalla dykk ved Kristi nåde, og har gått over til eit anna evangelium. 7 Men det finst ikkje noko anna evangelium; det er berre nokre som forvirrar dykk og vil forvrengja Kristi evangelium. 8 Men om vi sjølve, ja, om ein engel frå himmelen skulle forkynna dykk eit anna evangelium enn det vi har forkynt, så skal han vera forbanna! 9 Vi har sagt det før, og eg seier det på nytt: Om nokon forkynner dykk eit anna evangelium enn det som de har motteke, skal han vera forbanna!

1.Kor.12,3 Difor kunngjer eg dykk at ingen som talar i Guds Ande, seier: «Forbanna er Jesus!» Og ingen kan seia: «Jesus er Herre!» utan i Den Heilage Ande.

………

12 For liksom lekamen er éin, endå han har mange lemer, og alle lemene er ein lekam, endå dei er mange, såleis er det med Kristus òg. 13 For med éin Ande vart vi alle døypte til å vera éin lekam, anten vi er jødar eller grekarar, trælar eller frie; og alle fekk vi éin Ande å drikka.

Kristus er vegen til Faderen, ved å gå den vegen kjem vi til Faderen og får oppleve hans kjærleik og omsorg og det er då klart at eit barn får komme til sin far og be om gode gåve. Vi kjem inn i fridomen i barnekåret hos Gud.

Rom.8,12 Så har vi då, brør, ingen skyldnad på oss mot den vonde naturen, så vi skulle leva etter den. 13 For lever de etter den vonde naturen, skal de døy. Men tyner de ved Anden dei vonde gjerningane lekamen gjer, då skal de leva. 14 Alle som vert drivne av Guds Ande, dei er Guds born. 15 Det var ikkje ei trældomsånd de fekk, så de atter skulle reddast. Nei, det var Barnekårsanden de fekk, som gjer at vi ropar: «Abba, Far!» 16 Anden sjølv vitnar med vår ånd at vi er Guds born. 17 Men er vi born, då er vi arvingar òg. Vi er Guds arvingar og Kristi medarvingar, så sant vi lid med han; så skal vi òg eiga herlegdomen saman med han.

Luk.11,11 Finst det ein far mellom dykk som gjev son sin ein orm når han bed om ein fisk, 12 eller gjev han ein skorpion når han bed om eit egg? 13 Når då de som er vonde, veit å gje borna dykkar gode gåver, kor mykje meir skal ikkje Faderen gje Den Heilage Ande frå himmelen til dei som bed han!»

Den Katolsk Kyrkja vedtok at Kristus er så streng at vanlege folk ikkje kunne komme be til han direkte, men måtte gå via paven, prestane og helgenane. Men dette er å forkynne ein annan Jesus en den vi les om i evangelia og som apostlane hans forkynte.

Slik er fråfallet i kyrkja og det ser vi i den Norske Kyrkje også, ved at «lærde» menneske foraktar barnelærdomen, som eigentleg er fundamental kristendom, spesielt ved at dei protesterer mot Paulus si lære om at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Slik får dei folk til å vende seg til prestar, skriftlærde, politikarar, kongar og «keisarar» som om dei skulle vere gudar.

Gud er ånd og han gjer sitt verk med oss ved sitt Ord og sin Ande, det er ikkje fysisk synleg, Det er ein åndeleg røyndom og det er for oss ein usynleg rasjonalitet. Guds rike er ein åndeleg røyndom, vik må vende om og verte som born, ja fødast på nytt av livsens vatn og Guds Ande, for å sjå det og komme inn i det. Det som er født av Anden er ånd.

Mi sak; eg har bedt Jesus gi meg ei frelst kvinne til kone og trur han vil gi meg det. Eg har fått motstand, men han er min øvsteprest hos Faderen, han tek seg av mi sak.

Eg har bedt Jesus gi meg ei frelst kvinne til kone og eg trur han vil gi meg det. Vi får komme til Jesus å drikke av det levande vatnet, så det blir i oss ei kjelde som veller opp til evig liv. Slik er frelsa og det er ei gåve. Så når han gir meg ei frelst kvinne til kone, blir ho for meg som ei gjelde med levande vatn, som eg får drikke av, slik som vi såg i SO.5.

Jesus er min øvsteprest og talsmann ho Faderen, slik tek han seg av mi sak, så eg skal komme til han med den og overgi meg heilt til han. Då er det og blir det ved å gå den vegen han har bana for meg inn i den himmelske heilagdomen og stige fram for nådens trone.

Heb.4,14 Sidan vi no har ein stor øvsteprest som har gått gjennom himlane, Jesus, Guds Son, så lat oss halda fast på vedkjenninga! 15 For vi har ikkje ein øvsteprest som ikkje kan ha medynk med oss i vår vesaldom, men ein som er prøvd i alt på same måten som vi, men utan synd. 16 Lat oss difor med frimod gå fram for nådens kongsstol, så vi kan få miskunn og finna nåde til hjelp i rette tid.

2.Krøn.16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.»

Så eg ventar at Gud vil komme meg til hjelp med si kraft og slik vil han gi meg hjelp i form av  ei kone. Dette skulle då stemme med Paulus sine ord om at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud, så ho vert framstilt for han som ei rein brud (2.Kor.11,3).

1.Tess.4,1 Elles, brør, bed og påminner vi dykk i Herren Jesus: De har teke imot og lært av oss korleis de skal leva og vera til hugnad for Gud, og såleis lever de alt. Men de må gjera endå større framsteg i dette! 2 De veit då kva bod vi gav dykk frå Herren Jesus. 3 For dette er Guds vilje – dykkar helging: De skal halda dykk frå hor; 4 kvar og ein skal vita å vinna seg si eiga kone i heilagdom og ære, 5 ikkje i sanseleg lyst som heidningane, som ikkje kjenner Gud. 6 Og ingen må gjera bror sin urett eller lura han på nokon måte. Herren straffar alt slikt, som vi før har sagt og lagt dykk på hjarta. 7 For Gud kalla oss ikkje til ureinskap, men til eit heilagt liv. 8 Den som då avviser dette, han avviser ikkje eit menneske, men Gud, som gjev dykk sin Heilage Ande.

Paulus sa at dei tålte godt at dei fekk ei anna ånd (2.Kor.11,4), som om dei ikkje merka stor skilnad altså, til tross for at det var ein annan Messias og eit anna evangelium, men den som forkynner eit anna evangelium skal vere forbanna (Gal.8-9). Korleis skal vi forstå ordet «ånd» her, det er då lære og tenkemåte. Vi møter mykje kunnskap og lærdom i verda og må sortere i det, men det er berre ein Messias som har dødt for våre synder, stått oppatt frå dei døde og sette seg ved Guds høgre hand i himmelen og som Gud salva til Messias, vår frelseskonge. Så det er berre han vi skal vende oss til og bøye oss for som vår frelsar og Herre og det er berre han vi skal forkynne.

1.Kor.1,12 Eg siktar til at nokre av dykk seier: «Eg held meg til Paulus», andre: «eg til Apollos», «eg til Kefas» og «eg til Kristus». 13 Er Kristus delt? Var det kanskje Paulus som vart krossfest for dykk? Eller var det til namnet åt Paulus de vart døypte?

2.Kor.10,3 Om vi ferdast på menneskevis, så strider vi ikkje på menneskevis. 4 For våre stridsvåpen er ikkje jordiske, men Guds kraft er verksam i dei, så vi kan leggja festningar i grus. Vi riv ned tankebygningar 5 og alt stort og stolt som reiser seg mot kunnskapen om Gud, og tek kvar tanke til fange i lydnad mot Kristus.

Menneskelege vurderingar og søke råd og hjelp hos Herren, for å få seg ektefelle.

Når ein ung mann vil ha seg ein kjæraste og ei kone, så er det eit viktig val og ei viktig sak for han. Han gjer sine menneskelege vurderingar, det kan vere vanskeleg, men som eit Guds barn får han gå til Faderen med det og Kristus er vegen til Faderen, så han gjer rett i å gå til han med det. Dette har eg no skrive og forklart mange gangar, eg skriv som mann, men det gjeld for kvinna også, når ho vil ha seg ein ektemann. Der er viktig for henne å gå til Kristus med det, så ho kjem inn i eit kjærleiksforhold til han, som hans brud og eit kjærleiksforhold til Faderen, som hans barn.

Men så viser det seg at det er mange prestar og skriftlærde i kyrkja og i kristne organisasjonar som ikkje forstår kva kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne har med Gud å gjere. Som om det var rart, venteleg vil dei ikkje godta det, så då skal ein kanskje helst berre passe seg og vere forsiktig med kva ein seier. Kast ikkje perler for svin.

Matt.7,6 Gjev ikkje hundane det som er heilagt, og kast ikkje perlene dykkar for svin. Dei kjem berre til å trakka dei ned og venda seg mot dykk og riva dykk sund.

Men la meg heller stille eit motspørsmål, korleis kan det ha seg at du som er prest og lærar i kyrkje og kristne organisasjonar ikkje veit det? Kva har du med det å gjere så, om ikkje Gud har noko med det å gjere? Det var då han som skapte menneska i si likning og skapte dei til mann og kvinne og som skapte kjærleiksforholdet mellom dei, så dei vart eitt i ekteskapet (1.Mos.1-2.). Jesu frelseverk er fullført og fullkome, i det frelser Gud ekteskapet også, slik at han er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud.

De har så mykje maktinteresse i kyrkje og kristne organisasjonar at de ikkje vil godta at Gud skal ha noko med det å gjere, så når ein mann vil ha seg ei kone er det ei sak som ikkje han heller får ha noko med å gjere.

Når eg vil finne meg ein kjæraste og ei kone, så vil eg vel tenke på om vi passar saman, om eg er bra nok for henne og ho er bra nok for meg, sjølvsagt vil ho også tenke slik og vurdere det. Men Gud ville gi mannen ei hjelp som høvde for han, så han skapte kvinna av sidebeinet hans og førde henne til han, så dei skulle vere eitt kjøt. Derfor passa dei saman og han er den same no. Han ser til det indre mennesket, han ser til hjertet, så han veit dette betre enn vi gjer sjølve. Det er då han som gjer sitt verk, så vi gjer rett i å gå til han med det og halde fram med det.

Med Hans Nilsen Hauge kom det ei kristen vekking med opplæring i Guds Ord og så vart han ein pioner med å starte bedrifter som tok i bruk moderne teknologi. Frå før var familien den fundamentale sosiale og økonomiske eining, som dreiv jordbruk, fiske og handverk, men no vart den det med industri også. Så det gav både åndeleg og materiell velsigning og gjorde sitt til gjorde sitt til at Noreg vart ein fri og sjølvstendig nasjon. Det vart svært så fruktbart på Sunnmøre med mykje privat næringsliv.

Dette var ein grunn til at den venstreradikale kvinnerørsla kjempa imot mannen, som om han var kapitalisten som vil utnytt kvinna, så dei kjempa imot ekteskapet også.

Det betyr eigentleg å vere fiendtleg til at dei skal dyrke og verne Guds hage, dyrke jorda også, som frie menneske, slik dei har gjort i lange tider. Alternativet er frå gammalt av eit aristokrati som eig jorda og som driv den med slavar. Som om dei stikk i strid med den nasjonale frigjeringa ville gjere Sunnmøre og heile Noreg til koloni.

Til samanlikning er dei fiendtlege til at jødane skal få busette seg i landet sitt, dyrke jorda og gjere det fruktbart. Det er destruktivt tenking og arbeid som motsetnad til konstruktivt tenking og gagnleg arbeid.

Paulus lærer oss at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Men dei protesterte om dette, som om mannen ikkje er god nok for henne og som om Kristus ikkje er god nok for dei heller. Det vart fundamentalt, som  religion og politikk, som om den norske mann ikkje er god nok for den norske kvinne som ektemann. Men dette er då religiøs overtru og langt ifrå vitskap.

Det skulle ikkje vere vanskeleg å forstå at ekteskap og familieliv mellom ein norsk mann og ei norsk kvinne er det gode liv for dei begge, det er då heilt naturleg. Motstanden er  motivert av misunning og smålegheit, dessverre har kvinne lete seg forføre til å gå med på det, til tross for at det ikkje er til hennar beste heller. Denne misunninga og smålegheita synest vere den mest seigliva gamle vonde naturen, så dei misunner mannen å verte frelst, eigentleg misunner dei både mann og kvinne å verte frelst, men kvinna er dum nok til å verte med på det, så ho er i ferd med å gå fortapt, for å misunne mannen å verte frelst. Det er Djevelen som lokkar og forfører kvinna, for å bruke henne til å lokke mannen med.

I februar 2011 kalla Jesus Sions Dotter til å frigjere seg, som om ho framleis var i trældomen i Babylonia og i desember same år kalla han henne ut i dansen med dei glade, for han er Herren hennar brudgom og ektemann. Soleis er Sions Dotter identiteten til kyrkja som er Jesu brud og det gjeld både norsk og jødiske kvinner.

19.3.2011 vart Noreg med i ein krig mot Libya og i 31.3.2011 tok NATO over krigføringa. Krf sin første nestleiar Dagrun Eriksen grunngav det med kvinnefrigjering.

Sitat frå Da Norge gikk til krig mot Libya – Radikal Politikk

Vinteren 2010-11 oppsto det massedemonstrasjoner mot de autoritære myndighetene i mange arabiske land, hovedsakelig de med republikansk styresett. 14. januar 2011 gikk Tunisias diktator Ben Ali av, og 11. februar fikk han følge av Hosni Mubarak i Egypt. I Jemen og Bahrain førte demonstrasjonene til saudi-arabisk intervensjon til støtte for det sittende regimet. I Libya og Syria førte demonstrasjonene til borgerkrig og vestlig intervensjon. I Syrias tilfelle også en etterfølgende russisk og iransk intervensjon.

I Norge herska det den gang en sterk overbevisning om, og voldsom eufori over, at de arabiske landene var på vei mot vestlig-inspirert frihet og demokrati. Et talende eksempel er KrFs stortingsrepresentant Dagrun Eriksen, som leste opprøret i Libya og den norske krigføringa til støtte til for det som uttrykk for «en reformasjon der man ikke bare skifter ut tyranni med folkestyre, men der man også skifter ut vilkårlig maktmisbruk med respekt for menneskerettigheter, skifter ut kvinneundertrykkelse med likeverd og likestilling, skifter ut fordommer med utdanning, skifter ut korrupsjon med en rettsstat».

I ettertid er det nok riktigere å sammenfatte at det som blei kalt den arabiske våren først og fremst var et opprør mot sittende korrupte og autoritære regjeringer, enn at de var et opprør for enten demokrati eller islamisme, slik det gjerne blei framstilt av henholdsvis tilhengere og kritikere i samtida. Stormtroppene til de libyske opprørerne besto både av misfornøyde ungdommer, avhoppere fra regimet, stammebaserte militser og militante islamister med erfaring fra jihadisme i Afghanistan og Irak. Den siste gruppa inkluderte Libyan Islamic Fighting Group (LIFG), som hadde tilknyting til al-Qaida.

SITAT SLUTT.

Dette sa ho altså i staden for å forkynne evangeliet som den frigjerande bodskapen. Og kvifor det? For den typiske norske kristne kvinne foraktar norske menn, fordi dei vert opplærde til å audmjuke seg for Herren og be om nåde. Så dei framstår som skrøpelege i deet ytre, slik som Paulus sa.

2.Kor.12,9 Men Herren sa til meg: «Min nåde er nok for deg, for mi kraft vert fullenda i vanmakt.» Difor vil eg helst rosa meg av mi vanmakt, så Kristi kraft kan bu i meg. 10 Og difor er eg, for Kristi skuld, ved godt mot i vanmakt, i hard medferd, i naud, i forfylging, i trengsler. For når eg er veik, då er eg sterk.

Men då vanvørder dei Kristus også, som om han ikkje er bra nok for dei heller. Soleis vart Krf si krigserklæring mot Libya eit uttrykk for at ein norsk kvinne ville ha seg ein ektemann. Dette altså i staden for å vende seg til Kristus med det behovet.

Slik liknar deira fråfall på Israels fråfall i den gamle pakta. «Mor Israel» var Guds kone, så borna hennar skulle vere Guds born. Han hadde omsorg for dei og stelte vel med dei, men det skjøna ho ikkje, så ho vart ei hore ved at ho dyrka avgudane til folka rundt henne. Og born hennar gjorde opprør mot han. Då tok han bort si omsorg og sitt vern for henne og då gjekk det dei ille.

Slik er der også med deira interesse for Iran, spesielt ved Arbeidarpartiet. Problemet er at politikken deira er dominert av destruktiv tenking, så dei ikkje er i stand til å tenke og arbeide konstruktivt for oppbygging av samfunnet. Dei treng å vende om til Israels Gud, så dei kan verte hans medarbeidarar med å bygg og plante, så dei får oppleve at han gir vekst.

Fråfallet og forbanninga.

Fråfallet er slik som med syndefallet, det førde til forbanning. Ormen lokka og forfører kvinna og så brukar han henne til å lokke mannen med. Slik prøver han å få makt over dei, han fører klagemål mot dei for å gjere krav på dei og dømme dei til døden. I Noreg vert det kalla kvinnefrigjering, at ho skal vere fri og gjere slik som ho vil, utan å bry seg om kva ein mann seier når han vedkjenner Jesu namn for henne, for å fri til henne  og vinne seg ei kone i helging. Det er så fundamentalt at det er som om dei fører klagemål mot han utan at han skal få lov til å svare for seg. Stikk i strid med den ytringsfridomen som dei første kristne nytta seg av, når dei bygde kyrkjelyd og forkynte evangeliet for dei som stod utanfor.

Likevel treng ho og dei nokon å skulde på og det er som om klagemålet mot mannen er mest fundamentalt. Slik er det og slik blir det når dei har vendt seg bort ifrå Kristus og fornekta Faderen og Sonen. Soleis trengde Krf-kvinna nokon å skulde på og derfor gjekk dei til krig mot Libya.

Jesus sa at dei som var komne før han var tjuvar og røvarar, ulven var komen berre for å stele, slakte og øydelegge, men Kristus var komen for at dei skulle ha liv og overflod, han var den Gode Hyrdingen som sett livet til for sauene. Han er framleis den Gode Hyrdingen, som vil samle dei og gjete dei. Men der er framleis dei som vil avvise han, for Djevelen er komen for å stele, slakte og øydelegge.

Det viser seg ved at prestar og politikarar ikkje er i stand til å tenke og arbeide konstruktivt, for å bygge kyrkje og samfunn, det viser seg både her til lands og i deira utanrikspolitikk, spesielt i Midtausten og Iran.

Forbanninga etter Israels fråfall.

Dette er eit stort tema, så eg tek med berre nokre sentrale poeng.

På grunn av Israels fråfall vart dei forbanna, så landet vart ikkje så fruktbart for dei lengre, det vart hærteke og folket bortførde som slavar. Jeremias var profet rett før Jerusalems fall og han profeterte om at Babylonarkongen skulle ta byen og sa dei skulle overgi seg frivillig. Ikkje alle retta seg etter det og då gjekk det dei ikkje vel.

Jer.29,15 De seier: «Herren har reist opp profetar mellom oss i Babylonia.»

16 Så seier Herren om kongen som sit på Davids kongsstol, og om alt folket som bur i denne byen, frendane dykkar, som ikkje laut fara bort frå landet saman med dykk, 17 ja, så seier Herren, Allhærs Gud: Sjå, eg sender imot dei sverd og svolt og pest og gjer dei lik sprokne fikenar, som er så ringe at dei ikkje kan etast. 18 Eg forfylgjer dei med sverd og svolt og pest og gjer dei til eit skræmebilete for alle rike på jorda, til forbanning og skræmsle, spott og vanære mellom alle dei folk eg har drive dei bort til, 19 fordi dei ikkje lydde mine ord, seier Herren. Endå eg sende tenarane mine, profetane, til dei både seint og tidleg, ville dei ikkje høyra, lyder ordet frå Herren. 20 Men høyr no Herrens ord, alle de bortførte, som eg sende frå Jerusalem til Babylonia!

21 Så seier Herren, Allhærs Gud, Israels Gud, om Akab Kolajason og om Sidkia Ma’asejason, som spår lygn for dykk i mitt namn: Eg gjev dei i hendene på Nebukadnesar, babylonarkongen, og han skal drepa dei for augo på dykk. 22 Og etter dei skal dei laga ei forbanning, alle dei bortførte frå Juda som er i Babylonia, og seia: «Gjev Herren må gjera med deg som med Sidkia og Akab, som babylonarkongen steikte på bålet!» 23 For dei gjorde eit skjemdarverk i Israel då dei dreiv hor med konene åt landsmennene sine og tala falske ord i mitt namn; det hadde eg ikkje sett dei til. Eg veit det og kan vitna om det, lyder ordet frå Herren.

Fråfallet i tysk protestantisme.

Protestantismen var evangelisk og personleg var Kant og Hegel protestantar, filosofien deira var ei anna sak. Like vel kom tysk filosofi kom inn i protestantisk teologi og fortrengde den evangeliske fokynninga.

Tidsånda og tysk samling.

Metafysikk er læra om kva som er mest fundamentalt og den fekk si stordomstid i universaliestriden etter 1100 e.Kr. Men skulle kanskje ikkje kyrkja vite kva som er mest fundamentalt, med skapingssogene og evangeliet? Empirismen og liberalismen vart ei katastrofe for pietisten Immanuel Kant, så han konkluderte med at kyrkja sin rasjonalitet ikkje fanst. Han utvikla sin transcendental-filosofi og meinte med den å redde forstanden like vel. Han postulerte uforanderlege transcendentale former som er felles for oss alle, men noko av dette var då eigentleg fysikk. Etter han kom Hegel og la til foranderlege transcendentale former. Det bar preg av moral, spesielt for å sikre presten løn og privilegier. Han var prest, både han og Kant var personleg protestantar, filosofien deira var ei anna sak, men sidan kom filosofien deira inn i protestantisk teologi.

Hegel tenkte seg ei dialektisk omforming mellom herre og knekt, der herren var konge, adel og prest. Knekten nar næringsdrivande som stod nærare naturen, men som var byrja å bruke moderne teknologi og vart rikare og mektigare. Dei utgjorde ei intersubjektiv Tidsånd som brakte historia framover. Gud og einskildmenneske hadde lite og inga betydning for dette. Denne vurderinga hang nok saman med at han yngste tysk samling og yngste ikkje at nokon opposisjon skulle stanse det. Og det gjekk slik at Bismarck samla dei tyske delstatane med makt og vart ein nasjonalhelt.

Men kva var det Hegel kalla ånd her, som ikkje hadde noko med Gud å gjere? Visste han kva han snakka om? Kjende han Gud? Sitat frå Georg Wilhelm Friedrich Hegel – Store norske leksikon :

Georg Wilhelm Friedrich Hegel var den mest fremtredende tyske filosofen på 1800-tallet. Hegels filosofi kan ses som både en videreføring og en kritikk av Immanuel Kant (1724–1804). Selv om Hegel er en meget omstridt tenker, har virkningen på ettertiden vært enorm. Filosofiske retninger som marxisme, eksistensialisme, pragmatisme, kritisk teori og hermeneutikk står alle i gjeld til ham.

Selv om Hegel sluttet seg til det som gjerne kalles Kants kopernikanske vending og var enig i Kants påstand om at subjektet former verden og ikke omvendt, avviste Hegel det skarpe skillet Kant satte mellom subjekt og objekt. Mens Kant hevdet at objektet (tingen i seg selv) er utilgjengelig for subjektet, mente Hegel at sistnevnte kunne begripe, eller få grep om, objektet. Subjekt og objekt kunne dermed forenes.

På grunn av dette beskrives Hegels kunnskapssyn som helhetlig eller holistisk. Kant anså de begrepene eller kategoriene brukt av menneskene til å forme sin kunnskap om verden som a priori, det vil si som nødvendige betingelser for erkjennelse. Hegel så dem derimot som bestanddeler av en prosess som han refererte til som ånd (Geist). Det var gjennom åndens virksomhet at vår forståelse av verden utfolder seg, ifølge Hegel.

…….

Hegel hevdet at dialektikk er en logisk prosess der kategoriene for vår kunnskap stadig må forholde seg til indre motsetninger eller ufullstendigheter som oppstår internt i dem. For å overvinne den motsetningen (negativiteten) som ligger latent i en kategori, finner det sted en oppheving (Aufhebung). Den ufullstendige kategorien oppheves både slik at den kanselleres og slik at kategorien bringes på et høyere nivå.

En kategoris ufullstendighet bringer slik frem en ny og mer fullstendig kategori. Denne nye kategorien blir så innfanget av egne svakheter, slik at enda en ny og enda mer fullstendig kategori tvinger seg frem. I Wissenschaft der Logik presenterer Hegel en prosess som går fra den enkle kategorien «Væren» (det at noe er) til «Intet» (det at noe ikke er), som så blir opphevet til kategorien «Tilblivelse» (at noe blir til eller utvikles).

Den dialektiske prosessen fortsetter helt frem til «Det absolutte», det vil si et stadium der alle kategorier er gjennomgått og det erkjennende subjektet begriper helheten. Sannhet oppnås, ifølge Hegel, når vi ved hjelp av spekulasjon innser hvordan alle begreper henger sammen.

………

Det har lenge pågått debatter om religionens rolle i Hegels tenkning. Han har blitt ansett både som ateist, panteist og forsvarer av luthersk protestantisme. Sakens kompleksitet skyldes til dels at Hegels syn på kristendommen, som han anså for å være den høyeste formen for religion, gikk gjennom flere faser.

SITAT SLUTT.

Det som er sagt om oppheving («Aufhebung») her, svarer til at det i realfag vert sett fram hypoteser som vert prøvde, dersom dei ikkje består prøvene vert dei «oppheva» i tydinga vraka, kansellerte. Så prøver vi ei ny hypotese og prøver den. Om den består prøvene vert den oppheva i tydinga forfremma til teori. I mange tilfelle kan den nye hypotesa vere berre små justeringar av den gamle. Elles ligg ikkje den logiske tenkinga i dette, men i deduksjonen, i den matematiske utrekninga. Aristoteles vert kalla logikkens far, men han gjorde den feilen at han brukte den på fysiske gjenstandar i staden for å bruke den på idear, så her vil eg åtvar mot å gjere same feilen. Det er nettopp slik folk vert framandgjorde i følgje marxistisk teori. Nokre nyttar seg av det, for å få makt over folket, andre prøver tvert om å opplyse folket slik at dei lærer å tenke sjølvstendig.

Det kan verke som Kant og Hegel vart trongsynte med trua si, for Gud er ånd og han vert kalla Far til åndene. Men det er nok på grunn av noko som verkar paradoksalt i kristendomen, vegen til livet er smal og porten til livet er trong, men det leier ut i fridomen, så vi får vidsyn med vår tru og vår rasjonalitet. Vi har vorte opplyste av Guds Ord, Kristus er Guds Ord og vi gjer rett i å vende oss til han og sjå på han.

Heb.12,1 Når vi har så stor ei sky av vitne ikring oss, så lat oss leggja av alt som tyngjer, og synda som har så lett for å hanga ved oss, og med tolmod fullføra det laupet som er lagt framfor oss, 2 med augo feste på han som er trua sin opphavsmann og fullendar, Jesus. For å få den gleda som venta, tolte han krossen utan å bry seg om vanæra, og no har han sett seg på høgre sida av Guds kongsstol. 3 Ja, tenk på han som heldt ut ein slik motstand frå syndarar, så de ikkje skal trøytna og verta motlause.

4 I striden mot synda har de enno ikkje gjort slik motstand at det stod om livet. 5 Har de gløymt dei manande ord som talar til dykk som til søner:

Son min, vanvørd ikkje Herrens tukt,

miss ikkje motet når han refser deg.

6 For den Herren elskar, tuktar han,

og han refser kvar son han tek seg av.

7 At de må lida, tener til å oppseda dykk; Gud steller med dykk som med born. Finst det ein son som faren ikkje tuktar? 8 Får de ikkje tukt som alle andre, då er de ikkje søner, men uekte born. 9 Vi har hatt våre jordiske fedrar som tukta oss, og vi hadde age for dei. Skal vi ikkje mykje heller bøya oss under han som er Far til åndene, så vi kan vinna livet?

Men her må vi vere på vakt, for det verkar som Kant ikkje hadde lært å skilje mellom reint og ureint (Dan.1|2,10) og kva med å prøve åndene?

1.Kor.12,3 Difor kunngjer eg dykk at ingen som talar i Guds Ande, seier: «Forbanna er Jesus!» Og ingen kan seia: «Jesus er Herre!» utan i Den Heilage Ande.

Det tredje riket og den ariske rase.

Det tredje riket hadde sitt opphav i teologiske spekulasjonar og nazistane tok det inn i sitt program. Sitat frå Det tredje riket – Store norske leksikon :

Det tredje riket er et begrep som ofte brukes om Tyskland i årene 1933 til 1945.

Det nasjonalsosialistiske «Tredje rike»

Forestillingen om Det tredje riket som noe storartet kan spores tilbake til en utopisk idé fremmet av teologen Joachim av Fiore (1135–1202), med treenigheten som modell: Etter Faderens rike (Gud) og Sønnens rike (Jesus) skulle fremtiden se Den hellige ånds rike oppstå, som et tredje rike.

Adolf Hitlers mentor Dietrich Eckart (1868–1923), et av de første medlemmene av forløperpartiet til NSDAP, Deutsche Arbeiterpartei, brukte begrepet det «Tredje rike» allerede i juli 1919 i et artikkelbidrag i tidsskriftet Auf gut deutsch, da med sterke teologiske overtoner. Varig gjennomslag fikk imidlertid begrepet Det tredje riket først etter at den tyske kulturhistorikeren Arthur Moeller van den Bruck (1876–1925) i 1923 utga en bok med samme navn (Das dritte Reich). Bruck definerte Det tysk-romerske riket (843–1806) som Det første riket, med keiserdømmet Tyskland (1871-1918) som Det andre riket.

Den nasjonalkonservative Bruck hadde ikke tilhørighet til NSDAP eller sympatier med Hitler. I boken tok han til orde for å erstatte Weimarrepublikkens demokratiske styringssystem med en ny statsforfatning, tuftet på tradisjonene til Det tysk-romerske riket og Otto von Bismarcks Tyskland. Flere antidemokratiske og høyreradikale grupper i Tyskland innførte begrepet som slagord. Senere gled begrepet også inn i vokabularet til den nasjonalsosialistiske bevegelsen, som signaliserte at målet deres var opprettelsen av et «Tredje rike.» Den 1. september 1933, syv måneder etter maktovertakelsen, kunngjorde Hitler offisielt at dette riket var etablert med det NSDAP-styrte Tyskland.

Motivasjonen bak denne begrepsbruken var å sette Hitlers stat inn i en større historisk sammenheng og gi den en symboltung kobling til tidligere tyske storhetstider. NSDAPs bruk av begrepet omfattet ikke Weimarrepublikken, som partiet snarere omtalte som et «mellomrike» (Zwischenreich).

Tross hyppig bruk av begrepet i propagandaen utover 1930-årene, innførte naziregimet ikke på noe tidspunkt Det tredje riket som offisiell betegnelse på Tyskland. Begrepet fikk av NSDAP aldri noen presis definisjon og ble heller aldri redegjort nærmere for i den nasjonalsosialistiske ideologiske litteraturen.

Den 13. juni 1939 meddelte Hitlers stedfortreder, Rudolf Hess, gjennom et fortrolig rundskriv at Det tredje riket heretter ikke lenger skulle benyttes som navn på Tyskland. Avskaffelsen, som propagandaministeriet gjentok måneden etter overfor tysk presse, hadde sammenheng med frykten for at begrepet kunne invitere regimemotstandere til å nytte «Det fjerde riket» som uttrykk for aspirasjonene om et etterfølgende, ikke-nasjonalsosialistisk regime, noe som ville passe dårlig til naziregimets evighetskrav og den hyppig propaganderte forestillingen av det nasjonalsosialistiske «Tusenårsriket.» Fra makthavernes side markerte avskaffelsen av begrepet dessuten en avstandstagen til religiøst motivert tankegods.

Etter Anschluss i mars 1938 ble «Det stortyske riket» innfaset som en stadig vanligere betegnelse på Tyskland. «Riket» (Das Reich) ble også mye benyttet de gjenværende årene Nazi-Tyskland eksisterte. Det tredje riket var likevel et så innarbeidet navn i offentligheten at det ble hengende ved Nazi-Tyskland etter 1945 og har siden blitt brukt aktivt av historikere som epokebegrep på denne delen av Tysklands historie. Til sammenligning forekommer Det første riket og Det andre riket idag svært sjelden som historiske begreper.

SITAST SLUTT.

«Arisk» vert brukt om dei indoeuropeiske språka i India og Iran. Sitat frå arisk – Store norske leksikon :

Arisk er en term som tidligere har vært brukt i språkvitenskap og historie om de indoeuropeiske språkene i India og Iran, den indoiranske grenen av de indoeuropeiske språkene. I moderne vitenskap brukes ikke lenger arisk, men indoiransk om denne språkgrenen. Imidlertid brukes begrepet indoarisk fremdeles om de indoeuropeiske språkene i India.

Ordet arisk bygger på sanskrit arya (se arier). I populærvitenskapelig europeisk litteratur er arisk blitt brukt om hele den indoeuropeiske språkfamilien. Dernest er det ved en sammenblanding av språk og rase blitt overført på det urfolket som har talt det indoeuropeiske grunnspråket, en bruk av ordet som særlig er knyttet til første halvdel av det 20. århundret.

Begrepet arisk rase oppsto i sent på 1800-tallet og hadde sitt opphav i tanken om at de opprinnelige talerne av indoeuropeisk tilhørte en særegen, overlegen etnisk og genetisk folkegruppe. Denne ideen ble popularisert og overtatt av ulike antisemittiske og rasistiske kulturpersonligheter og forfattere som Richard Wagner eller Houston Stewart Chamberlain.

Frem mot 1930-tallet ble begrepene arisk og ariere mer systematisk integrert i nasjonalistiske ideologier, blant annet nasjonalsosialismen/nazismen. Ideen om arisk rasemessig overlegenhet var en essensiell komponent i den ideologiske begrunnelsen for forfølgelsene av jøder og andre etniske minoriteter i Tyskland, samt for den brutale krigføringen nazistene førte på Østfronten under andre verdenskrig. Denne ideologien lå også til grunn for opprettelsen av den pseudovitenskapelige institusjonen das Ahnenerbe, som ble opprettet av blant annet Heinrich Himmler i 1935 som et forskningsinstitutt hvis hovedoppgave var å vise hvordan arkeologiske, antropologiske og kulturhistoriske forhold underbygget rasistiske forestillinger om den ariske rase.

SITAT SLUTT.

Daniel profeterte om fire stor-rike som skulle komme og det tredje riket var det Persiske Riket og herskarane i dette riket var av arisk ætt og dei kom frå det området som no er Iran, det opphavlege Persia. Så eg mistenker at dei hadde ideane frå dette, spesielt sidan dei frykta at der skulle komme eit fjerde rike etterpå.

Men dette som dei kalla herrefolket og overmenneske, var då eit heilt anna fok enn tyskarane og det vart som om dei var gudar for dei, som om tyskarane ikkje var bra nok sjølve, slik som dei var. Så det vart resultatet av at dei forakta den enkle barnetrua som er fundamental kristendom og avviste den evangeliske forkynninga.

Forbanninga etter fråfallet i Kyrkja i Europa.

I det Gamle Testamentet er det fortalt om kongerike som oppstod, men dei ovmoda seg med avgudane sine og ved at kongen gjorde seg til gud og så vart dei audmjuka ved at riket gjekk under, gjerne ved at kongen fall i krig. Og så hevda Gud at det var han som gjorde det heile, det var som om skapinga, syndefallet og domen var historia som gjentok seg. Denne forklaringa kan vi også bruke på nazi-tida og fascist-tida i Europa, som enda med andre verdskrig.

I vår tid er det mange, spesielt på venstresida, som brukar orda fascist og nazist som eit skjellsord, for å forbanne og dømme andre menneske. Det kan minne om korleis namna Sidkia og Akab skulle verter brukt som forbanning etter Isaraels fråfall:

Jer.29,21 Så seier Herren, Allhærs Gud, Israels Gud, om Akab Kolajason og om Sidkia Ma’asejason, som spår lygn for dykk i mitt namn: Eg gjev dei i hendene på Nebukadnesar, babylonarkongen, og han skal drepa dei for augo på dykk. 22 Og etter dei skal dei laga ei forbanning, alle dei bortførte frå Juda som er i Babylonia, og seia: «Gjev Herren må gjera med deg som med Sidkia og Akab, som babylonarkongen steikte på bålet!» 23 For dei gjorde eit skjemdarverk i Israel då dei dreiv hor med konene åt landsmennene sine og tala falske ord i mitt namn; det hadde eg ikkje sett dei til. Eg veit det og kan vitna om det, lyder ordet frå Herren.

Men hugs då på at fråfallet var årsaka til forbanninga, «Mor Israel» var Gud kone, så borna hennar skulle verre hans born, men ho vart ei hore ved at ho dreiv hor med gudane til nabofolka. Sjølv om det ikkje vert sagt eksplisitt, kan vi halde det for sannsynleg at kvinnene ikkje heldt mennene for bra nok, sidan dei trudde på Israels Gud.

Etter 70 år skulle dei få komme attende til landet sitt og då ville han tale venleg til henne igjen, som i ungdomstida og ta henne til ekte igjen (Hoseas.2). Soleis er Sions Dotter Jesu brud, det er identiteten på Jesu Kyrkje, så det gjeld oss også. Jesus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud.

Dette har både mykje og mindre kristne her i landet protestert mot og det er som fråfallet på nytt eller ei vidareføring av fråfallet og det er det tydeleg at det er å skamme seg ved Jesu namn og derfor vanvørder dei menn er audmjuke mot han, bøyer seg for han og kjennest ved han som sin frelsar og kallar han Herre.

Dersom ein gutunge er opplærde i den kristne barnetrua trur på det, sidan fortel ei jente at han er glad i henne og ber for henne og tydeleg vis vil fri til henne, ligg det an til at makter og myndigheiter som er komne inn i kyrkja og som like vel er i mørket og er okkulte, vil ta det som ei majestetsfornærming og organisere hatet mot han, støyte han ut og bannlyse han, så han skal vert hata og forfølgd resten av livet.