2025.05.08. Profetisk bodskap: Jeg ønsker å gjenopprette din familie.

Jeg ser hvordan du har blitt såret av din familie… Tilgi dem og la meg ta meg av dem og ditt hjerte. Profetisk bodskap ved Elin Therese Slotten.

Hennar eigen opplesing: https://www.youtube.com/watch?v=-_GwDlPLzLE

Mi nedskriving:

«Jeg har sett hvordan du har blitt behandlet av din familie, jeg har sett din smerte og jeg ser dine sår. Jeg ser din frustrasjon og hvor mye det kostet deg å være god mot den som såret deg. Jeg er ikke blind overfor din situasjon jeg er en Gud som har inderlig medlidenhet med deg i dine prøvelser. Jeg ble også sviktet og misforstått av mine, jeg har blitt prøvd i alt, så jeg har inderlig medlidenhet og forståelse for din smerte, mitt barn. Djevelen har virkelig prøvd å splitte og ødelegge din familie, han kommer bare for å myrde, stjele og ødelegge. Han er en løgner og løgnens far, han har hvisket i ditt øre igjen og igjen, at det ikke er håp for din familie, det vil aldri bli bra, de vil aldri forstå eller de vil aldri bli frelst. Men det er en løgn, ingenting er umulig for meg, sier Gud. Frykt ikke, bare tro, jeg kan gjøre hva som helst gjennom hvem som helst. Jeg kan snu hver situasjon opp ned på en dag. Jeg er mektig og ingen er for vanskelig for meg å forandre. Bare be til meg og ha tro, mitt barn, til hva jeg kan gjøre. I dag er dagen for å tilgi din familie, for at de ikke elsket deg som du trengte, for at de ikke forsto deg og tok imot deg som du trengte så sårt. Tilgi dem og la meg ta meg av dem og ditt hjerte. De kan ikke elske deg som jeg kan, de kan ikke forstå deg sånn som jeg kan. Jeg vil aldri svikte deg min elskede, jeg vil aldri slippe deg eller forlate deg, fortsett å be for din familie og gi dem til meg. La meg bære dem i min sterke hånd, jeg vil høre din bønn for din familie og jeg vil etterjage dem, hvis du velger å tilgi og velsigne og ikke forbanne dem med dine ord. Jeg elsker alle i din familie og dere som familie er viktig for meg, jeg har en plan også for dere. Amen.»

JESUS BLES LIV I OSS. LÆKJEDOM TIL ÅND, SJEL OG LEKAM. JESUS LÆKTE MOR MI FRÅ HELVETESELD. MØTE I MARANATA 30.9.2012.

Innleiing.

Ein mann las om korleis Boas vart løysingsmann for Rut og samanliknar det med korleis Kristus frelser oss. (Rut.3,1….).

Forbønn.

Det vart spurt etter bønne-emner og eg bar fram ein lapp der eg hadde skrive:

” Mor mi har bedt for meg i alle år og Gud har høyrt både mine og hennar bøner. For over 10 år sidan braut ho lårbeinet og det har ikkje villa grott. No er ho 87 år og har fått lungebetenning og helveteseld. No vil eg legge henne fram for Gud i bønn. Vi ynskjer frelse for vår nære slekt, men vi ynskjer også synlege bønnesvar.”

Lappen vart lagt oppå ein Bibel og tre mann la hendene på den og så la vi det fram for Gud i bønn.

Tale.

Tore Kristiansen talte over:

EFE 3,14 – EFE 3,21 {BØN OM STYRKE OG SKJØN}  Difor bøyer eg mine kne for Faderen, 15 han som har gjeve namn til alt som heiter far og born i himmel og på jord. 16 Eg bed om at han som er så rik på herlegdom, må styrkja dykkar indre menneske med si kraft og sin Ande, 17 så Kristus ved trua kan bu i hjarto dykkar, og de kan vera rotfeste og grunnfeste i kjærleik. 18 Då skal de saman med alle dei heilage maktast å fatta breidd og lengd, høgd og djupn, 19 ja, kjenna heile Kristi kjærleik som er større enn nokon kan skjøna, og verta fylte med all Guds fullnad. 20 Han som verkar i oss med si kraft og kan gjera så mykje meir enn alt det vi bed om og skjønar, 21 han skal ha ære i kyrkjelyden og i Kristus Jesus gjennom alle ætter og i alle æver! Amen.  

Stille bønn.

Medan han talte sat eg i stille bønn, eg bad både for mor mi og for henne som eg trur Gud gjev meg til kone, ho ”Miss Oslo 1990”. Med synlege bønnesvar tenkte eg både på lækjedom for mor mi og at Gud gjev meg ei kone som eit synleg bønesvar til velsigning for meg sjølv og til vitne og velsigning for slekt og venner. Eg tenkte på at Guds auge fer ut over all jorda for kraftig å støtte den som heilhjarta held seg til han, slik gjev han meg hjelp i form av ei kone og det er eit verk som han gjer i mitt indre menneske og slik vil han styrke meg i mitt indre menneske, han fyller meg og henne med den Heilage Ande og slik styrker han mitt indre menneske med si kraft. Kristus bur ved trua i mitt hjerte og eg ynskjer at han møter henne i mitt hjerte og openberrar seg for henne, som hennar Herre og frelsar, brudgom og ektemann, så eg sat og påkalla Herrens namn til frelse for henne og bad han om å openberre seg for henne og elske henne gjennom meg, så vi får oppleve at han elskar henne som si brud og slik skal vi vere rotfeste og grunnfeste i kjærleik, slik som det vart sagt her. Dette er det også eg vil takke han for, slik vil eg takke han og lovprise han som min frelsar og Herre, slik vil eg tilbe han i ånd og sanning. Og eg trur det er nettopp dette som er så viktig, å påkalle Herrens namn, så vi får oppleve at han openberrar seg for oss, som vår frelsar og Herre og at han elskar oss som menigheta sin brudgom og ektemann.

Tyding av tungetale.

John Miland kom med tungetale og Tore Kristiansen tyda det:

Du skal ikkje frykte for nokon ting. Men la i alle ting, alle dine ynskje komme fram for meg i bønn, med påkalling, med takkseiing, i tilbeding, og eg som veit før du ber, kva du treng, eg skal ause ut over deg min herlegdom, eg skal gi deg straumar av levande vatn, eg skal gi deg overflod av liv. Eg skal gi deg det Golgata har brakt deg, og det er eit fullbrakt og fullkome verk. I meg skal du få kjenne at du ingen ting skal mangle. I meg skal du få oppleve at du blir gjort rik på alt det du behøver, både her og i all framtid. Så pris meg og lov meg, eg er Herren, din gjenløysar.

Berre løys deg frå dine band, i mitt namn skal du kjenne banda brest, i mitt namn skal du kjenne lenkene, dei vert frigjorde. Og du skal få lov til å – kan du løfte frimodig ditt hovud, og du skal få kjenne at den eg set fri, er verkeleg fri. Du skal få oppleve det, at du skal stråle av glede. For fordømminga er teken bort, alt det tunge har eg bore, alle dine plager og sjukdomar tok eg på meg og i mine sår har du fått lækjedom. I kveld har du fått lækjedom, her og no har du fått lækjedom. Din kropp skal få oppleve lækjedom, fordi eg sona di synd, eg tok bort rota og eg fjerna årsaka og eg vart opphav til herleg frelse, til ånd og sjel og lekam for deg. Derfor i denne kveldsstund er du verkeleg fri, til ånd, til sjel og til lekam. Og er du broten ned på det ytre plan, eg kan reise deg oppatt, er du broten ned i ånda, eg skal blåse liv i deg, så du skal kjenne du blir ein ny skapning. Halleluja. 

TAKK FOR LÆKJEDOM MED BØNN OM MEIR. VI SKAL IKKJE  VERE OPPTEKNE AV DENNE VERDA, DEN GÅR SIN UNDERGANG I MØTE, MEN VI SKAL VENDE BLIKKET OPP TIL JESUS OG VERE OPPTEKNE AV HAN. Møte i Maranata søndag 14.10.2012.

Bønne-samling før møtet.

Dei brukar å ha bønnesamling ein time før møtet og no var eg og tidleg ute, bønnesamlinga var på kontoret, men Knut og John sat framme i møtelokalet. Knut spurde om eg kunne vere vakt, jau, det var ok for meg.  Så fortalde eg korleis det hadde gått med mor mi og Knut spurde om eg kunne vitne om det og ta innleiinga. Eg tenkte litt på det og så sa eg ok.

Innleiing, kjærleik sterk som døden.

Eg innleia med å fortelje om korleis det hadde gått med mor mi, etter eit par dagar fekk eg vite at helveteselden hadde gått attende, dei raude utsletta hadde vorte grå og betringa heldt fram seinare også. Men lungebetenninga var strid og ho vart send på sjukehuset i Volda for nye undersøkingar, dei skulle ta prøve av slimet i lungene for å finne ut kva slags bakteriar det var og tilpasse medisineringa deretter, ho fekk oksygen og intravenøs antibiotika. Så vart ho send heim att. Men i dag var ho så slapp at det var lite og ingen prat i henne, dei fann ut at ho hadde lav blodprosent, så dei sende henne tilbake til sjukehuset. Eg sa at ho var 87 år og at eg var glad og takknemmeleg for at eg har fått hatt henne så lenge.

Så las eg 

HSA 8,6 – HSA 8,7   Set meg til eit segl på ditt hjarta,  eit segl på din arm!  For kjærleiken er sterk som døden  og mektig som dødsriket i si trå.  Han brenn som logande eld,  han logar mot himmelen. [eit segl: Signetringen, som var viktig og verdifull, bar mannen gjerne i ei snor kring halsen, sjeldan på armen.]  7   Vassflaumar kan ikkje sløkkja kjærleiken,  elvar kan ikkje fløyma han bort.  Om einkvan ville gje  alt han åtte for kjærleik,  så vart han berre til narr.  

Når eg las dette, så vart det så sterkt for meg at det vart med ei gråtkvalt stemme, det var ikkje slik at tårene trilla, men med eg hadde vanskar med å få fram eit einaste ord, og eg måtte stoppe og be om unnskuldning, for eg er så glad i mot mi og ho er så glad i meg og så og når eg les om kjærleiken her, så tenkte eg på mor mi og på hennar kjærleik. Slik vart det også når eg sidan las ifrå 1.Kor.13.

Så sa eg om ho ”Lytelause Reine” i Høgsangen, at dei andre ungjentene spurde henne kva det er som gjer elskaren hennar så mykje betre enn alle andre menn. Dei forstod det ikkje og ho fekk problem med å forklare det. Det ser vi også når ho gjekk ute i byen og spurde etter kvar det hadde vorte av elskaren hennar, vaktmennene på muren slo henne^[1]. Kva er det for slags kvinne som går ute og spør etter kvar det vart av elskaren hennar. Dei forstod det ikkje. Den kjærleiken ho tala om er sterk som døden og Jesus viste oss denne kjærleiken då han døde og stod oppatt for oss, han viste oss kjærleiken frå Gud, den kjærleiken som er sterkare enn døden, denne kjærleiken viste Gud oss ved at han vekte Jesus opp frå dei døde og sette han ved si høgre hand i himmelen, høgt over all makt og mynde.

Så las eg 

1KO 13,4 – 1KO 13,8   Kjærleiken er langmodig, kjærleiken er velviljug, han misunner ikkje, briskar seg ikkje, blæs seg ikkje opp. 5 Kjærleiken gjer ikkje noko usømeleg, han søkjer ikkje sitt eige, harmast ikkje, gøymer ikkje på det vonde. 6 Han gleder seg ikkje ved urett, men gleder seg ved sanninga. 7 Alt held han ut, alt trur han, alt vonar han, alt toler han. 8a  Kjærleiken fell aldri bort.

Så sa eg at når eg las dette tenkte eg på kjærleiken til mor mi, det er nettopp ein slik kjærleik ho har vist oss og så sa eg at denne kjærleiken er ifrå Gud, det er Jesus som elskar henne som si brud. Så sa eg at eg har bedt Gud om å gje meg ei kone og poenget med det er at ho skal ha den same kjærleiken som mor mi hadde, eg ynskjer at ho skal få oppleve denne kjærleiken frå Gud, at det er Kristus som elskar henne som si brud. Dette er kjærleiksforholdet mellom menigheta og Kristus, for Paulus sa at han hadde framstilt menigheta for Kristus som ei rein møy^[2]. Det er slik som det vart sagt i Høgsangen at om nokon ville gje alt han eig i sitt hus, for kjærleiken, så vert han berre for narr. Men Kristus har kjøpt oss til Gud med sitt eige blod, då betalte han prisen for denne kjærleiken for oss, då betalte han for ei slik kone til meg, med denne betalinga kjøpte han meg fri og med denne betalinga kjøpte han henne fri. Mor mi har bedt for meg i alle år og Kristus har høyrt både mine og hennar bøner og eg skulle så inderleg ynskje at ho fekk oppleve at dette bønnesvaret stod der synleg framfor henne før ho døde.

Etterpå kom han som leia møtet (Knut) også opp på talarstolen med eitt eller to bønnebehov til som vi saman med mitt bønnebehov la fram for Gud i bønn.

Tale ved John Miland.

John Miland talte om at vi har ulike nådegåver og ulike tenester og det var viktig for kvar einskild å vite og forstå kva nådegåve han har og bruke den, kva teneste Gud har kalla han og utrusta han til og komme inn i den tenesta. (1.Kor.12&14). Han fortalte om ein gong når han sjølv var menig soldat, så hadde han funne seg ei offisersuniform og teke på seg og så lurt seg inn på ein offisers-fest. Men der var ein som gjenkjende han og han vart kasta ut. Så den gjekk ikkje. Så samanlikna han dette med tenestene i menigheita, dersom det er den tenesta og oppgåva Gud har gjeve deg er som å vere menig soldat, skal du ikkje prøve deg på ei høgare stilling, altså ved å ta offisersuniforma til ein annan. Har Gud gjeve deg å vere menig soldat, så er det den oppgåva du skal ta deg av, har han gjeve deg ei offisersoppgåve, så er det den oppgåva du skal gjere, det vesentlege er at kvar einskild veit og forstår kva oppgåve Gud har for han og kjem inn i den funksjonen.

Han sa noko om denne mentaliteten som var så tydeleg i visse kretsar, at det var så om å gjere å få mest mogleg folk inn i bibelskular og så sende dei alle ut som forkynnarar og misjonærar, ja, driv med underhaldning^[3], men kvar vert det då av dette at med ein Ande er vi alle døypte til å vere ein lekam, der lemene har ulike oppgåver? Men kvar vert det då av dette,  at der skulle vere ulike nådegåver og ulike tenester? 

Så sa han at dersom Gud har kalla deg til ei viktig leiaroppgåve, som er som å bere offisersdrakt, som å verte forkynnar, så er det heller slik at du nødig vil gå, for det kostar for kjøtet. Slik var det for han, når Gud kalla han til å verte forkynnar, det var ikkje alle tider så lett. Slik var det for Moses også, han ville unnskylde seg med at han ikkje var så flink til å tale og bad Gud sende ein annan. Når Gud kalla Gideon, prøvde han også å unnskylde seg og bad han om teikn for å verte 110% sikker. Når Gideon då sidan samla folket til strid mot midjanittane sa Herren til han at han hadde for mykje folk med seg, han måtte sende frå seg folk både ein og to gongar, så han hadde igjen berre 300, med dei skulle han slå midjanittane. Våpena dei hadde med seg var nokre faklar som dei hadde stukke ned i nokre krukker og nokre horn til å blåse til strid med, men striden vart mellom midjanittane og amalekittane. Til samanlikning ser vi i vår tid korleis arabarane som er Israels fiendar går til krig mot kvarandre. Til samanlikning med Gideon og hæren hans er vi ein liten flokk, men det vesentlege for oss er å følgjer Herrens kall, då vert vi likevel betydningsfulle, til samanlikning med Gideon og flokken hans. (Dmr.6-7).

Tungetale ved Mari, tyding ved John Miland:

”Sjå, eg er alt kjøts Gud, skulle nokon ting vere for vanskeleg for meg? Nei, du skal vite, alt er mogleg for meg, det var eg som talte og det skjedde, eg baud og det stod der, sjå, det er eg som har all makt i himmel og på jord. Derfor, mitt barn, skal du vende ditt blikk opp til meg og du skal regne med meg, seier Herren, og ikkje stole på menneske, men du skal setje di lit til mine lovnader, seier Herren, for dei står fast og eg står bak mitt Ord. Sjå, slik som eg var med mitt folk i fordoms tider, når dei følgde mine vegar og dei gjekk mine vegar, og tente meg med eit udelt hjerte, ja, då var dei uslåelege, seier Herren, det var ingen som kunne røre ved dei, for sjå, eg er den same i dag, det folk som vender seg til meg og reknar med mi kraft, dei skal få oppleve å gå ifrå siger og til siger og dei skal få oppleve, at eg er den eg har sagt meg å vere. 

Eg har jo sagt i mitt ord, korleis det skal vere i den siste tid, før eg kjem att, då skal det vere krig både her og der og det skal høyrest rykte om krig, ja, det skal vere jordskjelv både her og der og folk skal reise seg imot folk, seier Herren. Sjå, det er dette som skjer i dag, seier Herren. Men de, mine barn, de skal ikkje sjå på alt dette, for denne verda, den går sin undergang i møte. Men de, mine barn, de skal løfte hovudet, for forløysinga stundar til. Sjå, eg kjem snart på skya, for å hente heim dei som ventar meg, dei som er reinsa i mitt blod. Sjå, dei skal eg hente og eg skal føre dei trygt inn i staden med dei faste grunnvollar. Derfor vend ditt blikk til meg, seier Herren, og eg skal forsyrgje deg, eg skal ta vare på deg, inntil du står heime i herlegdomen.” 

Korleis det gjekk med mor mi.

Eg køyrde til Oslo natt til laurdag 29.9.10. Eg visste at mor mi hadde fått helveteseld og lungebetenning la henne fram for Gud i bønn på kveldsmøtet i Maranata søndag 30.9.12. etter eit par dagar fekk eg vite at helveteselden hadde gått attende, blemmene hadde vorte gråare og sidan har betringa helde fram. Men ho streid hardt med lungebetenninga og var svært slapp på onsdag. Ho fekk oksygen og antibiotika som ho pusta inn gjennom ei maske. Torsdag vart ho send til sjukehuset i Volda for å ta prøver av slimet i lungene, så dei kunne tilpasse medisinen. Ho fekk oksygen og intravenøs antibiotika. Torsdagen etter var (4.10.12) var crp^[4] nede i 28, så dei sende henne heim att og avslutta medisineringa, laurdag var den nede i 20. Men søndag 7.10 auka den frå 24 til 61. Rett før kveldsmøtet kl 18 fekk eg vite at ho var slapp og lite og ingen prat i henne, ho hadde lav blodprosent og vart send tilbake til Volda. Der vart den målt til 10,3-9,8, det normale for henne ville vere omlag 12^[5]. Eg fekk innleie dette møtet og viten og fortelje om korleis det hadde gått med henne etter at vi bad for henne. Eg sa at hennar kjærleik var frå Gud, det er Kristus som elskar henne som si brud. Eg har bedt Gud om ei kone og poenget med det er at eg ynskjer ho skal ha den same kjærleiken som ho hadde og få oppleve at det er Jesus som elskar henne som si brud. Eg vedkjente kva Jesus var for meg og eg trur at med den vedkjenninga får eg oppleve at banda brest og lenkene vert løyste, slik som det vart sagt i bodskapen 30.9.12.

Seinare på kvelden køyrde til Sunnmøre og var på sjukehuset i Volda kl 8. Visitt-tida var frå 14-19, så eg køyrde opp på bondalseidet og la meg å sove i bilen. Når eg kom og skulle besøke henne i 12-tida fekk eg vite at ho skulle heim att. Eg fekk gå inn på romet hennar og seie hei til henne, ambulansefolket skulle til å få henne over på båra og eg følgde dei ut. Når ho kom på sjukeheimen prata eg lenge med henne, så ho hadde vorte mykje kvikkare sidan dagen før. Eg besøkte henne på formiddagen på tysdag også og spurte etter resultat av prøvene og fekk noko av desse måleverdiane som eg har skrive ned. Dei forslo at eg skulle snakke med lækjaren når han kom på vistitt same dag, vi avtalte at dei skulle ba han ringe meg. Eg sa eg syntest det var litt rart dei hadde avlutta medisineringa på torsdag, er det ikkje slik at det er viktig å fullføre kuren så ikkje sjukdomen tek seg oppatt med bakteriar som er meir resistente, så ettersjukdomen vert verre? Han sa det var vanleg å avslutte kuren med tabletttar og når crp er så lav som 20-28 kunne dei godt avslutte medisineringa, dei hadde gjort det som var vanleg. Eg sa at grunnen til at eg spurde så mykje etter måleresultata, var at vi hadde bedt for henne i Maranata på søndagen, eg kunne ikkje sjå at måleresultata tilsa at ho var friskare på måndag enn på søndag, likevel hadde ho kvikkna mykje til og eg meinte det var Gud som hadde styrka henne i hennar innvortes menneske. Jau, det trudde dei på også, sa han. Eg fortalde at eg var svært glad i henne og ho var svært glad i meg og eg meinte Gud hadde styrka både meg og henne i vårt indre menneske. Eg trur også eg fortalde at vi hadde bedt for henne søndagen to veke tidlegare og då hadde helveteselden byrja å gå attende.

Frå tysdag har mor fått sove med natta, hosten har ikkje øydelagt nattesøvnen for henne. Kuren med to tablettar ciproksin pr dag skulle vare til tysdag. Fredag  19.10. var crp komen ned i 19.

SAMTALE MED MOR.

Eg fortalde mor mi om korleis vi hadde bedt for henne på desse to møta og om korleis Jesus hadde svart meg. I fyrste bodskapen talt Jesus tydelegvis om lækjedom for meg, korleis kunne det også vere til henne. Jau, Jesus tok bort synda som var årsaka til sjukdom og fordømming, alt det tunge og triste, han tok bort arvesynda. Ho hadde bedt om frelse for vår nære slekt og slik hadde ho lært meg også å be, og grunnlaget for det er at Jesus med eitt offer tok vekk synda ein gong for alle og det gjeld ”arvesynda” også. 

Sjukepleiarane på Sjukeheimen forklarde meg at helveteselden gjorde at ho vart sengeliggande og då er det lettare å få lungebetenning, for ein pustar ikkje så godt som når ein sit oppe, så det eine tok med seg det andre. No vart ho fyrst lækte frå helveteselden og det ser eg som Guds svar på vår bønn for henne, søndag 30.9, som eit Guds under som eg takkar han for. Bror min hadde kome heim frå Oslo og syster mi frå Bergen og stått ved sjukesenga, ho syntest det var rart at eg ikkje hadde kome, ho kunne ha døytt før vi fekk sjå kvarandre igjen. Eg sa eg opplevde det som eit kall å reise til Oslo og eg måtte lyde Guds kall. Eg skulle be for henne og så skulle eg be om ei kone samtidig og opplevde det som ein konfliktsituasjon, kanskje skulle eg ha reist heim, men eg hadde då reist til Oslo for å be for henne i menigheta også. Så fortalde eg henne at med vitnemålet mitt med mi vedkjenning av kva Jesus var for meg og for henne, på møtet søndag 14.10 trur eg at eg braut lenker og band for både meg og henne og eg trur Gud styrka både meg og henne med si ånd og si kraft i vårt indre menneske. Så då gjorde eg slik som Jesus hadde sagt til meg i bodskapen 30.9. Her forklarde eg korleis mi bønn for mor mi hang saman med mi bønn for ei kone, korleis min kjærleik til mor mi hang saman med min kjærleik til ei framtidig kone. 

Eg las for henne 2.Kr.16,9 og Ef.3,14-21 og sa eg trudde Gud hadde styrka både meg og henne i vårt indre menneske. Guds augo fer ut over all jorda så han med si kraft kan komme dei til hjelp som heilhjerta held seg til han, slik gjev han meg hjelp i form av ei kone. Det er ikkje fyrst og fremst ved at ho vasker og lager mat og styrer heime, men ved den ånda og krafta Gud gjev meg i hjerte, styrker han meg slik i mitt indre menneske med si ånd og si kraft, ja, så trur eg han styrker mor mi også i hennar indre menneske med den same krafta. 

Eg sa til henne at Jesus levde eit heilagt og syndefritt liv her på jorda og Gud vekte han opp frå dei døde og sette han ved si høgre hand i himmelen, når vi trur på at han lever og elskar han som bruda som elskar sin brudgom, så får vi oppleve at vi verte fri frå all fordømming, vi vert løyste frå alle band og lenker som bind oss til denne verda, alle trældomens band, for han sigra over døden. Det som no frelser oss, dåpen, som er eit godt samvits vedkjenning med grunnlag i Jesu oppstode frå dei døde. Då er det berre å bruke den vedkjenninga, så får vi oppleve at i hans namn brest banda og lenkene losnar.

MIN LÆKJEDOM.

Rett etter at eg kom til Oslo i 1984 og byrja å studere, kom der ein bodskap der det vart sagt at der er ein sjukdom mellom Guds folk og du (eg) har fått kjent noko av denne sjukdomen i deg, men det var ein sjukdom som Gud ville lækje. Paulus har lært oss at Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna, for det var slik Gud skapt oss frå opphavet (1.Mos.2). Synda var at menneska ikkje var lydige mot Guds Ord, men spora av ifrå Guds veg og synda er årsak til sjukdom. Protesten mot at Kristus skulle vere hovudet for mannen og mannen vere hovudet for kvinna er synda si avsporing bort ifrå Guds veg og det har resultert i at mennesket, både mann og kvinne ikkje har fungert slik som dei skulle, det har vorte til ein sjukdom som har redusert menneskets funksjonsevne, både til ånd, sjel og lekam.

 I bodskapen 30.9 sa Jesus til meg at her og no hadde eg fått lækjedom, til ånd, sjel og lekam. Då må eg berre passe på å be og tenke og søke Herren slik som eg då gjorde og gjere etter det som vart sagt i bodskapen. Og som det vart sagt i bodskapen 14.10, så kan eg ikkje stole på menneske, men eg må berre stole på at gjer sitt verk i mitt indre menneske ved sin Ande og si kraft, og eg forstår det slik at det er det som er omtala i den andre skapingssoga i 1.Mos.2 også, Kristus vil blåse liv i meg, jfr. 1.Mos.7. Eg skal stole på lovnaden om at ved trua på Kristus, skal vi få komme inn til Guds kvile. (1.Mos.2,2-3).

Meir samtale med mor.

Eg prata med mor om det nye Jerusalem som er lammets brud og som skal komme ned frå himmelen på den nye jorda. Kristus er den siste Adam, som for oss har vorte ei livgjevande ånd, han er den nye naturen og det nye livet Gud gjev oss frå himmelen, vi som har teke imot han er hans brud, kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud særmerker den nye naturen som Gud gjev oss, vi har teke imot den nye naturen og får komme til det nye Jerusalem. (Op.21). 

Så fortalde eg henne om det himmelske Jerusalem og sa at ho er mor vår. Ved trua på Jesus får vi oppleve at Gud gjeve oss den Heilage Ande frå himmelen, så vi vert fødde av Anden og vert Guds born. Eg tenkte meg at dei som fordum trudde på Gud og levde med han, dei kom til det himmelske Jerusalem/det nye Jerusalem.

GLT 4,22 – GLT 4,31 Det står skrive at Abraham hadde to søner, ein med trælkvinna og ein med den frie kvinna. 23 Son til trælkvinna er fødd på vanleg måte, son til den frie kvinna er fødd etter Guds lovnad. 24 Dette har ei djupare meining. Dei to kvinnene står for to pakter. Den eine, Hagar, er pakta frå Sinai-fjellet; ho føder til trældom. 25 Hagar står for Sinai-fjellet i Arabia og svarar til det Jerusalem som no er, og det lever i trældom med sine born. [Hagar: Namnet Hagar liknar det arabiske namnet på eit fjell i Arabia, som vart sett i samband med Sinai.] 26 Men det Jerusalem som er der oppe, er fritt, og det er mor vår. For det står skrive: 27   Gled deg, du barnlause, som ikkje fødde.  Set i og jubla, du som ikkje hadde rier.  For den einslege kvinna har fleire born  enn ho som har mann. 28 Og de, brør, er born etter lovnaden liksom Isak. 29 Men han som var fødd på vanleg måte, forfylgde den gongen han som var fødd i kraft av Anden, og slik er det i dag òg. 30 Men kva seier Skrifta? Jag ut trælkvinna og son hennar! For son til trælkvinna skal ikkje arva saman med son til den frie kvinna. 31 Difor, brør, er vi ikkje born åt trælkvinna, men åt den frie kvinna.  (Jfr. Heb.12,22….)

Så sa eg til henne at eg takka Gud for at ho snart skal til det Nye Jerusalem, men eg ber om at vi må få ha henne her ei stund enno. Eg takka Gud for at eg sjølv skal dit snart og då håper eg på å få møte henne igjen. Då sa ho at ho håper på at han Nikolai (far vår) også er der. Det sa eg at eg trudde han var, for han var opplærd i Kristi rettferd og tok imot han og vedkjente si tru på han, det vart tydeleg siste åra av hans liv. Så sa ho at ho var glad for at eg er frelst og takka Gud for det og at ho håpte syskjena mine også vart frelst.

Mitt minneord om mor, ho døde 1.3.2017.

Mi minnetale ved minnestunda.

Mor hadde vidsyn samtidig som ho hadde ein glad og lys kristendom. Far var sjømann og reiste på alle verdens hav og dei budde ei tid i USA. Det bidrog til vidsyn, samtidig hadde ho denne inderlege kjærleiken til Jesus og det gjekk i grunnen godt i hop, for det var no nettopp den glade bodskapen som skulle forkynnast for alle folkeslag. Med sin kjærleik var ho utovervendt og inkluderande og slik fekk ho ein sentral plass i våre liv, som ein trygg og sentral referanse. Ho var så glad for at ho beheldt vitet og kunne snakke med oss og det var vi også, ho betydde så mykje for oss og nettopp det var så viktig for henne også. Det har vore så sjølvsagt for oss at det har verka utenkeleg at det ein dag skulle ta slutt, men i det siste har  ho vorte skrøpelegare og vi har måtta byrja å venje oss til den tanken. Laurdag, 25.2.2017, for ei og ei halv veke sidan sa ho at no orka ho ikkje meir og då var det ikkje lenge før ho slutta å prate.

Eg er så glad for at vi tre eldste sønene var hos henne på slutten. Eg kom heim måndag, 27.2.2017, føremiddag og sat der med henne to neter, så ho var ikkje åleine. Vi prata litt med henne og vi trur ho oppfatta og forstod kva vi sa. Eg sa til henne at vi skal glede oss framfor alt over at våre namn er skriven i Livsens Bok i himmelen, eg skal glede meg over det kvar einaste dag. Når ho kjem heim til Jesus, får ho det så mykje betre. Midt i sorga og vemodet er denne gleda ei sterk trøyst for meg. Og onsdag 1.3.2017 døde ho.

Far vår døde så plutseleg, så vi fekk ikkje moglegheit til å seie noko meir. No var det for seint å seie dei gode orda som eg så gjerne skulle ha sagt. Korleis kunne eg no ære far min? Då tenkte eg som so at eg kunne ære han ved å vise omsorg for mine søsken, for han og ho liknar far min. Den tanken ville eg no heve opp på eit høgare nivå, det er mykje vi kan vere usamde om og krangle om, men no ville eg løfte denne tanken over dette, slik at den held oss saman.

Mor har vore eit fredens senter i huset. Når ho flytta på sjukeheimen, brukte vi å få henne heim att periodevis, slik som i jula, men så fekk vi henne ikkje heim att med jula heller, det vart berre Øyvind, Gunhild  og eg som var heime i gamlehuset. Då tenkte eg som so, at no skal eg prøver å vere med desse to søskena mine som om mor var der, tenke som om ha sat der i stolen sin. Og på slutten av jula sa Gunhild at det er akkurat som om ho hor har vore her hos oss likevel, ho sa det minst tre gongar. Det viser kva verknad ho har hatt som eit referansepunkt og fredens senter i heimen.

Vi er ulike og tenker ulikt, i vårt samfunn får folk stadig meir utdanning, vert meir spesialiserte og tenker dess meir ulikt. Då kan det vere lett å byrje å tenke slik, at sin eigen tenke måte er i det store og heile den eine rette. Men Jesu kyrkje er Jesu brud og den er som ein kropp der frelste menneske er lemene på kroppen, dei er ulike og fungerer ulikt, Jesus er hovudet for heile kroppen, han bind den saman med kjærleiken frå Gud og får dei til å fungerer saman, som lemer på sin lekam. Ho mor har hatt ein slik kjærleik som Paulus skriv om i 1.Kor.13, det er sterke vers, eg vil få lov til å lese nokre av dei, for dei minner meg om korleis ho var.

1KO 13,4 – 1KO 13,10   Kjærleiken er langmodig, kjærleiken er velviljug, han misunner ikkje, briskar seg ikkje, blæs seg ikkje opp. 5 Kjærleiken gjer ikkje noko usømeleg, han søkjer ikkje sitt eige, harmast ikkje, gøymer ikkje på det vonde. 6 Han gleder seg ikkje ved urett, men gleder seg ved sanninga. 7 Alt held han ut, alt trur han, alt vonar han, alt toler han. 8   Kjærleiken fell aldri bort. Profetgåvene skal få ende, tungene skal tagna, og kunnskapen skal ta slutt. 9 For vi skjønar stykkevis og talar profetisk stykkevis. 10 Men når det fullkomne kjem, skal det som er stykkevis, få ende.

I det siste har eg hatt kontakt med noko av vår amerikaslekt og informert dei om korleis det har gått med mor. Marleen svarde at vi, Halsenfolket, var svært glade i foreldra dine og Nelly svarde at mor sa aldrig noko vondt om nokon, ”She was such a classy lady”, ho var slik ei stilig dame. Korleis kunne ho klare å vere slik? Jau, denne kjærleiken fann ho ved Jesu kors, det var ved krafta i evangeliet.

Eg har gått i kyrkjelydar der eg har fått høyre tyding av tungetale, eg har forstått det som svar på mine bøner og i det siste har eg vorte meir og meir klar over at det er svar på hennar bøner også. Eg har spelt det inn og spelet det av til henne og sagt at dette er no svar på hennar bøner også. Jau, ”det er svar undervegs”, sjølv om ho ikkje fekk sjå så mykje av det, så kunne eg likevel fortelje henne det, at der er svar undervegs.

Ho har vore mykje plaga av lungebetenning, to gongar var ho døden nær, første gongen fekk ho helveteseld også. Men vi bad for henne i Maranata og ho vart lækt, eg er viss på at Jesus lækte henne. Begge gongane kom det svar ved tyding av tungetale og det forundra meg at det var formulert som svar til meg, sjølv om det var henne vi bad for, så eg forstår det slik at det var vel så mykje svar på hennar bøn for meg.

No med jula følte eg at Jesus sa til meg at eg skulle takke han for den velsigninga ho har vore for oss. Ein dag i romjula vakna ho ikkje og svarde ikkje. Då sette eg meg på romet hennar, eg sat der to netter, og takka Gud for den velsigninga ho har vore for oss, det verka nok slik at eg opna meg endå meir for den velsigninga, så eg kjende at den vart sterkare, eg kjende meg styrka ved den i mitt indre menneske. Mi bøn for henne var berre som eit hjertesukk med eit ynskje om å få ha henne her hos oss ei stund til. Og ho kvikna til att, så første dagane på nyåret kunne vi snakke med henne som tidlegare.

Men no sist laurdag, 25.2.2017, sa ho altså at no orka ho ikkje meir. Eg er glad for at eg fekk vere der med henne igjen på slutten, eg sa til henne at vi skal glede oss framfor alt over at våre namn er skrivne i livsens bok i himmelen. Der har vi ei sterk trøyst midt i sorga og vemodet.

Minneord med vidsyn; med realfagleg kunnskap og Bibel-kunnskap.

Eg har vore realist samtidig som eg har trutt på Jesus heilt sidan eg var ein liten gutunge. Til tider har eg kjent det som ei dobbeltrolle som eg ikkje har vore heilt konfortabel med, men Gud forsona verda med seg i Kristus og når eg let meg forsone med Gud på evangeliets grunnvoll, får eg det til å stemme. Så eg har tenkt realfagleg og hatt den instillinga at eg skulle få det til å stemme.

Livet er ein kamp for tilværet, det får vi alle merke og erfare, det treng ikkje nødvendigvis vere ein kamp mot ein ytre fiende. Vi opparbeider oss verdiar ved å auke ordenen lokalt, men entropilova (termodynamikkens 2. hovudlov) seier at den totale orden minkar i ein kvar energiporsess og verkar dermed til å bryte ned verdiane.

Når eg tenkte og talte om vise omsorg for mine søsken, såg eg det på grunnlag av at både far vår og mor vår har arbeidt for å fostre oss, dei har kjempa for sitt tilvære og for vårt tilvære og det skal vi ære dei for. Vi har også fått kjempe for vårt tilvære og det har vore viktig for oss å samarbeide og hjelpe kvarandre. Mine søsken likna far min, så eg ville ære han ved å vise omsorg for, denne omsorgstanken ville eg bringe opp på eit høgare nivå, slik at den låg over og var uavhengig av mykje anna som vi kunne vere usamde om og krangle om. Denne omsorgstanken og samhaldet er naturleg, det samsvarar med den naturfaglege tankinga, den samsvarar med biologien. Samtidig samsvarar den med Guds Ord.

2MO 20,12   Æra far din og mor di, så skal du få leva lenge i det landet Herren din Gud gjev deg.

1TI 5,8 Den som ikkje har omsut for sine næraste, og fyrst og fremst sin eigen huslyd, har fornekta trua og er verre enn ein vantruande.

Ved trua på Gud skal eg vite å verdsetje dei utover dette jordelivet og slik verkar trua til å styrke dette samhaldet.

FRK 3,1 – FRK 3,15 {ALT HAR SI TID}  Alt har si faste tid,  alt som hender under himmelen, har si tid: 2   ei tid til å fødast, ei til å døy,  ei tid til å planta, ei til å riva opp; 3   ei tid til å drepa, ei til å lækja,  ei tid til å riva, ei til å byggja; 4   ei tid til å gråta, ei til å le,  ei tid til å syrgja, ei til å dansa; 5   ei tid til å kasta steinar, ei til å samla dei,  ei tid til å ta i famn, ei til å la det vera; 6   ei tid til å leita, ei til å missa,  ei tid til å gøyma, ei til å kasta; 7   ei tid til å riva sund, ei til å bøta,  ei tid til å teia, ei til å tala; 8   ei tid til å elska, ei til å hata,  ei tid til krig og ei til fred.  9 {TID OG ÆVE}  Kva vinning har den som arbeider,  av alt sitt strev? 10   Eg såg det plagsame strevet  som Gud har gjeve menneska. 11   Alt skapte han fagert i si tid.  Jamvel æva har han lagt i hjarta deira.  Men dei skjønar ikkje det verk  som Gud har gjort frå fyrst til sist. 12   Eg skjøna at ingen ting er betre for dei  enn å gleda seg og gjera vel i livet. 13   Men når ein mann får eta og drikka  og vera lukkeleg i alt sitt strev,  er det òg ei gåve frå Gud. 14   Eg skjøna at alt det Gud gjer,  varer til evig tid.  Ikkje kan ein leggja noko til,  og ikkje kan ein ta noko ifrå.  Gud har laga det så  for at menneska skal ha age for han. 15   Det som er, har eingong vore,  og det som skal henda, har hendt før.  Gud tek fram att det som kvarv.

Når vi var små, lærde mor oss å be kveldsbøna, det var å påkalla Jesus som vår frelsar og Herre, be om frelse for våre næraste, for bygdafolket, be for folket og landet. Og så be Fadervåret. Eg forstod at frelsa var det motsette av å verte dåra og forførde slik som ved syndefallet, så eg byrja å be han frelse menneska slik og etter kvart som eg vart eldre byrrja eg å be han gje meg ei frelst jente til kjæraste og til kone. Og Jesus har svart meg positivt på den bøna gjennom tyding av tungetale, heilt sidan eg gjekk på gymnaset, det er inkludert i det fullførde frelsesverket.

Mor mi brukte å påkalle Jesu namn ved å seie ”kjære Jesus” og det har eg brukt sidan og det heng saman med at eg har ein slik kjærleik til han i mitt hjerte. Men når eg vart litt eldre, følte eg meg litt beklemt, nesten flau ved det, for det kvunne verke som det var litt damete, som ei kvinne som var glad i ein mann. Men eg hadde likevel ei overtyding i mitt hjerte om at det var rett, eg hadde Gud kjærleik ved den Heilage Ande i mitt hjerte og den overtydde meg om at det var rett. Eg lurte litt på dette, men kom til at der var eit kjærleiksforhold mellom Kristus og hans brud (kyrkje) og det kjærleiksforholdet var født i meg, slik at for meg gjaldt det også kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne. For Kristus er hovudet for mannen og mannen er hovudet for kvinna og slik er Kristus hovudet for kyrkja som er hans brud. Høgsongen fortel om kjærleiksforholdet mellom kong Salomo og henne ”lytelause reine”, meir generelt om kjærleiksforholdet mellom mann og kvinne, der det er tydeleg at Guds kjærleik er kjærleiken mellom dei.

HSA 8,5 – HSA 8,10 {KJÆRLEIKEN ER STERK SOM DØDEN}  Kven er ho som kjem opp frå øydemarka,  stødd til sin ven?  Under apalen vekte eg deg,  der mor di hadde føderier,  der ho fødde deg.  6   Set meg til eit segl på ditt hjarta,  eit segl på din arm!  For kjærleiken er sterk som døden  og mektig som dødsriket i si trå.  Han brenn som logande eld,  han logar mot himmelen. [eit segl: Signetringen, som var viktig og verdifull, bar mannen gjerne i ei snor kring halsen, sjeldan på armen.]  7   Vassflaumar kan ikkje sløkkja kjærleiken,  elvar kan ikkje fløyma han bort.  Om einkvan ville gje  alt han åtte for kjærleik,  så vart han berre til narr.  8 {KVA SKAL VI GJERA MED SYSTER VÅR?}  “Vi har ei lita syster,  som enno ikkje har bryst.  Kva skal vi gjera med syster vår  når friarane kjem? [Kva skal vi gjera: Brørne var formyndarar for jenta når far hennar var avliden.]  9   Er ho ein mur, vil vi byggja  tindar av sølv på han.  Er ho ei dør, vil vi stengja henne  med ein sederplanke.”  10   Eg er ein mur,  og mine bryst er som tårn.  I augo hans har eg vorte  lik ei som finn fred.

Dette er førebilete på kjærleiksforholdet mellom Kristus og hans brud.

JOH 3,26 – JOH 3,31 Læresveinane kom til Johannes og sa til han: “Rabbi, den mannen som var saman med deg på hi sida av Jordan, han som du vitna om, no døyper han, og alle går til han.” 27 Johannes svara: “Eit menneske kan ikkje få noko utan at det vert gjeve han frå himmelen. 28 De er sjølve mine vitne på at eg sa: Eg er ikkje Messias; men eg er send føre han. 29 Den som har brura, han er brudgom. Men venen hans, som står og høyrer på, gleder seg når han høyrer målet til brudgomen. Slik glede har eg no fått, og det i fullt mål. 30 Han skal veksa, eg skal minka. 31   Den som kjem ovanfrå, er over alle. Den som kjem frå jorda, er av jorda og talar jordisk. Han som kjem frå himmelen, er over alle.

Eg skal berre heilhjarta halde meg til Herren, så vil han komme meg til hjelp med si kraft.

2KR 16,9 For Herrens augo fer utover all jorda, så han med si makt kan hjelpa dei som heilhjarta held seg til han. Men i dette har du bore deg uklokt åt; heretter skal du støtt ha krig.”

Og slik ventar eg at han gjev meg hjelp i form av ei kone. Det har ei hendsikt, at vi skal dyrke og verne Guds hage, det  gjev meining med livet (1.Mos.2). Men no er Jesus den siste Adam, han dyrkar og vernar Guds hage, med den Anden og det livet han gjev oss, får vi meining med livet, det er å leve for han, slik er han sanninga som set oss fri.

Slik får vi vidsyn. Det er ved at vi løfter blikket og hugen opp til han og tek imot den Anden og det livet som han gjev oss frå det høge, vert fylte av den Heilage Ande, slik at den openberrar skriftene for oss og fører oss fram til heile sanninga som er Kristus.

Ordet om korset er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur, vi får kjenne kreftene av hans oppstode frå dei døde. Når vi heilhjerta held oss til han, får vi oppleve at han kjem oss til hjelp med si kraft, då må vi vere klar over, at hendsikta er, at vi skal leve for han. Vi får kjenne kreftene av hans oppstode frå dei døde, så det er han sjølv som lever sitt liv i oss og gjennom oss. Det er det vidsynet vi får ved heilaggjeringa ved Guds Ord og Guds Ande.

RMR 1,16 {EVANGELIET, GUDS KRAFT TIL FRELSE}  For eg skjemmest ikkje ved evangeliet. Det er ei Guds kraft til frelse for kvar den som trur, jøde fyrst og så grekar.

1KO 1,17 – 1KO 1,25 {GUDS VISDOM OG MENNESKEVISDOM}  Kristus sende meg ikkje ut for å døypa, men for å forkynna evangeliet, og det ikkje med talekunst og visdom, så Kristi kross ikkje skal missa si kraft. 18 For ordet om krossen er ein dårskap for dei som går fortapt, men for oss som vert frelste, er det ei Guds kraft. 19 For det står skrive:  Eg vil tyna visdomen hjå dei vise  og gjera til inkjes klokskapen hjå dei kloke. 20   Kvar er ein vismann, kvar er ein skriftlærd, kvar er ein granskar av denne verda? Har ikkje Gud synt at verdsens visdom er dårskap? 21 For då verda ikkje nytta visdomen til å læra Gud å kjenna gjennom Guds visdom, fann Gud det for godt å frelsa dei som trur, ved den dårskapen vi forkynner. 22 For jødar spør etter teikn, og grekarar søkjer visdom, 23 men vi forkynner den krossfeste Kristus. Jødar støyter seg på det, og heidningar held det for dårskap; 24 men for dei som er kalla, både jødar og grekarar, er Kristus Guds kraft og Guds visdom. 25 For Guds dårskap er visare enn visdomen åt menneska, og Guds vanmakt er sterkare enn styrken åt menneska.

Mor mi hadde denne krafta og kjærleiken, ho levde i trua på Kristus og sigra med han og no har ho vunne den endelege sigeren med han.

Broder Øyvind.

Yngste bror min heiter Øyvind. Han er fem år yngre enn meg. Han byrja å studere samfunnsfag i Bergen og då budde han saman med Arvid, medan han studerte på Handelshøgskulen. Dei hadde kvar sin hybel, men hadde kjøkken, stove og toalett i lag. Han tok mellomfag i samanliknande politikk og hovudfag i media, så han er cand polit. Sidan fekk han jobb i Statistisk Sentralbyrå i Oslo, det vart å jobbe med publisering.

For omlag tre år sidan fekk han helveteseld, endåtil i auget, synsnerven altså og det er visst verste sorten. Han hadde jobba mykje overtid, sidan det var som mykje sjukefråver i verste covid-tida og det var visst ei medverkande årsak. 

Så eg vil be Jesus både om å frelse han og å lækje han frå denne sjukdomen.

Søster Gunhild.

Søstra vår heiter Gunhild og er nest eldst, to år yngre enn Ove og seks år eldre enn meg. Ho gjekk Handelsskulen på Nordfjoreid og byrja så å jobbe. Ho flytte til Indre Arna, ved Bergen og så tok ho kveldsundervisning og vart føretaksøkonom. Ho jobba lenge i Dreggen Crane, dei produserte store kraner til å stå på kaia og ombord i båtar. Så vart dei oppkjøpte av Palfinger, det er eit mykje større verdensomspennande selskap som produserer små kraner, typisk til å ha på lastebilar. Og ho jobbar der framleis, i full jobb, sjølv om ho er snart 74 år.

^[1]

HSA 5,6 – HSA 5,16   Så opna eg døra for min ven,  men min ven hadde fare sin veg.  Eg vart reint ifrå meg fordi han var borte.  Eg leita etter han, men fann han ikkje;  eg ropa på han, men han gav ikkje svar.  7   Då møtte eg vaktmennene  som sveiv ikring i byen.  Dei slo meg så eg fekk sår.  Dei reiv sjalet av meg,  vaktmennene på murane.  8   “Eg naudbed dykk, Jerusalems døtrer!  Om de finn min ven,  kva skal de då seia han?  At eg er sjuk av kjærleik.”  9   “Kva er din ven framom andre,  du fagraste av kvinner?  Kva er din ven framom andre,  sidan du naudbed oss så?”  10   Min ven er raudleitt og ljos,  han skil seg ut mellom ti tusen menn. 11   Hans hovud er som det skiraste gull,  og lokkane krusa, svarte som ramnen.  12   Augo er som duer  ved rennande bekker.  Dei laugar seg i mjølk,  der dei kviler i sine holer.  13   Hans kinn er som angande blomesenger,  der kryddeurter veks.  Lippene er som liljer,  dei dryp av rennande myrra.  14   Armane er som stavar av gull,  sette med krysolittar,  midja er som ei elfenbeins-skive,  prydd med safirar.  15   Leggene er som marmorsøyler,  reiste på soklar av gull.  Hans skapnad er som Libanon,  traust som sedrane der.  16   Munnen er full av ynde,  og hugnad er heile han.  Så er min ven, så er min kjære,  de Jerusalems døtrer.  

^[2]

2KO 11,2 For eg brenn av omsut for dykk, som Gud sjølv. Eg har trulova dykk med Kristus, og berre med han, så eg kan føra dykk fram for han som ei rein møy.

^[3] Jesus Church sender ut danse-grupper, med moderne dans til kristen musikk. Eg fekk sjå det i ”Jesus Church” og likte det, eg oppatta det slik at det demonstrerte den kristne fridomen og den kristne gleda. Vi må hugse på at David dansa framfor arka og vi må ikkje reagere slik som kona hans som var dotter til Saul. I arka låg det sentrale og viktige vitnemålet i den gamle pakta og  desse dansegruppene må berrre syte for at det går klart fram for alle og ein kvar  at det er Sanninga i evangeliet dei vil forkynne, den som set oss fri og gjer oss glade og det er den fridomen og den gleda dei vil gje uttrykk for.

^[4] Måling for lungebetenninga, normalen er 8.

^[5] Desse tala skulle visst multipliserast med 7,43.